ผูเถาหันไปมองเขา ใบหน้าเคร่งขรึม “ถ้ำนี้เป็นทางหนีภัยที่เหล่าขุนนางยุคก่อนสร้างไว้ แต่หลังจากนั้นไม่รู้เกิดอะไรขึ้น คนตายในนี้เยอะมาก ดูจากพลังอัปมงคลในดินรอบปากถ้ำนี่ คนพวกนั้นคงถูกเขาโม่กระดูกซากศพจนแหลกละเอียด แล้วบ่มเป็นพลังอัปมงคลแห่งความตาย ดินในนี้เต็มไปด้วยพลังอัปมงคลความมืดล้วน ๆ”
พูดถึงจุดนี้ เสี่ยวผูเถาก็เงยหน้ามองหวังเชี่ยน แล้วหัวเราะเย็น ๆ เสียงหนึ่ง “หวังเชี่ยน แกโหดจริง ๆ เลยนะ แถวที่มีพลังอัปมงคลแห่งความตายขนาดนี้ แกกล้าให้ลูกแกรู้ถึงการมีอยู่ของมันได้ยังไง ไม่กลัวลูกแกเผลอเดินเข้ามาที่นี่แล้วเสียชีวิตกันเลยหรือ”
หวังเชี่ยนได้ฟังดังนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ความ…ความตาย?”
มันคืออะไรกัน?
ฮั่วหานถานเดินเข้ามายืนข้างเธอ ก้มมองหลุมดำที่ลึกไม่เห็นก้น
“นี่คือตาค่ายกลเหรอ?”
“อือ” เสี่ยวผูเถาพยักหน้า แล้วหยิบยันต์สีเหลืองสองใบออกมาจากกระเป๋า “ไม่ใช่แค่ตาค่ายกลนะ ใต้ดินนี่คงฝังของอันตรายร้ายแรงเอาไว้อีกด้วย พลังอัปมงคลมันหนาแน่นเกินไป เข้าไปแล้วต้องตาย”
ว่าแล้วก็ตบยันต์สีเหลืองลงบนตัวเธอเองและฮั่วหานถาน
ส่วนหวังวังเป็นน้องหมา ไม่กลัวพลังอัปมงคลความมืด ไม่ต้องแปะก็ได้
ส่วนหวังเชี่ยนน่ะเหรอ……
เสี่ยวผูเถาทำเสียงฮึดฮัดสองครั้ง
เจ้าหญิงน้อยเขาขี้เหนียวมาก ไม่มีนิสัยใจกว้างกับศัตรูหรอก!
เสี่ยวผูเถาแปะยันต์ขจัดอัปมงคลเสร็จ จึงหันกลับมา พรวดเดียวก็เอากระบี่ไม้ท้อแนบคอหวังเชี่ยน แล้วขู่เสียงแหลม ๆ “บอกมา! ใครบอกให้แกรู้ว่าถ้ำนี้มีอยู่? คนนั้นให้ผลประโยชน์กับแกรึเปล่า ถึงได้ให้แกใช้วิธีสกปรกมาทำร้ายตระกูลฮั่ว!”