ทั้งห้าคนจ้องตองผูเถาแน่วแน่ ราวกับนักล่าจ้องเหยื่อ
ฮั่วหานถานเห็นดังนั้น คิ้วขมวดทันที รีบดึงตัวเล็ก ๆ ไปป้องกันไว้ด้านหลัง
“ฮั่วหรุ่นจือ! เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!” เขาตำหนิเสียงต่ำ “สร้างอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตมันเป็นความผิดอุตรากรรม เจ้าไม่รู้เหรอ!”
“เฮ้!” ฮั่วหรุ่นจือหัวเราะเยาะ “แล้วยังไง? ขอให้ฆ่าพวกแกเพื่อแก้แค้นให้พ่อฉันสำเร็จ มันก็พอแล้ว!”
“ตามจริง ฉันไม่อยากหยิบปืนออกมาหรอก เพราะการผลักพวกแกลงไปขังในถ้ำ ฝังดินทับไว้ ทิ้งให้หิวตายทั้งเป็น ทรมานจนตาย มันฟินในการล้างแค้นกว่ายิงตายตรง ๆ ซะอีก”
“แต่ใครให้เจ้าผีน้อยตัวนี้น่าตบขนาดนี้! ที่ฉันต้องเปิดไพ่ตายออกมา ก็เพราะมันบังคับฉันน่ะ!”
พูดจบ ฮั่วหรุ่นจือก็เหลือบมองเสี่ยวผูเถาด้วยสายตาเย็นชา “ฉันยอมรับว่าแกเก่ง แต่ถ้าลงมือกันจริงด้วยเหล็กกับดาบ ปืนในมือฉันเร็วกว่ายันต์ของแกอยู่หรอก!”
ผูเถาหาวอึกอื้ออย่างเฉื่อยชา
(__)(-.-)(~O~)……(-.-)
ก็จริงอยู่ ไม่มีสักนิดที่จะรู้ตัวเลยว่าฝีมือตัวเองอยู่ตรงไหน
ให้สีหน่อยก็คิดจะเปิดโรงฟอกหน้า
ฮา ๆ ขำตายเปาเป่าเลย!
ตัวเล็ก ๆ หมดความอดทน ไม่มีเวลามาเสียเปลี่ยวกับพวกนี้แล้ว
เรื่องสำคัญต้องมาก่อน
“ดูท่ามั้งยังแช่ไม่พออีกนะ งั้นกลับไปแช่เพิ่มอีกรอบเลยดีกว่า!”
คำพูดของเสี่ยวผูเถาทำให้สี่หายนะแห่งตระกูลฮั่วอึ้งไปชั่วครู่ “แก… แกหมายความว่ายังไง?”
ตัวเล็ก ๆ ยกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วดีดนิ้วเปาะหนึ่งครั้ง