หวังเชี่ยนนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดสติ ก้มหน้าลงต่ำ ผมที่รุงรังบดบังดวงตาจนมองไม่เห็นสีหน้า
ผูเถาเหลือบตามองเธอแล้วพูดเสียงเย็นว่า "หวังเชี่ยน ลูกทั้งสี่ของเธอรู้จักถ้ำนี้กันทุกคน เธอไม่กลัวเลยเหรอว่าพวกเขาจะแอบแทะเซ็มเข้ามาในที่นี้ เผลอไปเหยียบเข้าตาค่ายกล แล้วกลายเป็นเครื่องสังเวียนของมัน?"
หวังเชี่ยนได้ยินดังนั้นก็ยังคงก้มหน้า หัวเราะเยาะสองสามเสียง "ฮึ่ม! จะพูดยังไงก็ตามใจ!"
"ยังไงก็ถูกจับได้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว"
ฮั่วหานถานขมวดคิ้วจ้องเธอ เสียงเย็นชาว่า "เธอเคยคิดไหมว่าฮั่วหรุ่นจือพวกนั้นรู้เรื่องถ้ำนี้มาได้อย่างไร? ตามเหตุผลแล้ว ฝ่ายนั้นที่เลือกเธอมาเป็นคุณเปิดตาค่ายกล ย่อมบังคับให้เธอปิดปากเรื่องนี้อย่างเคร่งครัด"
หวังเชี่ยนสั่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน "ก็เพราะพวกมันไม่มีอะไรทำเลยวิ่งไปหลังเขา บังเอิญชนเข้ากับฉันที่กำลังตามหาถ้ำนี้อยู่พอดี เลยโดนพวกมันเห็นเข้า"
"แล้วมันคือการบังเอิญจริง ๆ หรือฝ่ายนั้นตั้งใจชี้นำกันแน่?" ฮั่วหานถานเอ่ยเสียงเย็น "เธอเคยคิดบ้างไหมว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ฝ่ายนั้นก็แค่อาศัยความโลภของเธอ วางกับดักรอเธออยู่"
หวังเชี่ยนได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที "คุณหมายความว่ายังไง?!"
ฮั่วหานถานมองเธอด้วยแววสมเพช "ฝ่ายนั้นตั้งใจชี้นำให้ฮั่วหรุ่นจือพวกนั้นไปหลังเขาแล้วค้นพบถ้ำนี้ ก็เพราะต้องการอาศัยความอยากรู้อยากเห็นของพวกเด็ก ให้พวกเขาแอบเข้ามาในถ้ำนี้ เผลอเหยียบเข้าไปในตาค่ายกล เพียงเท่านี้ ฝ่ายนั้นก็จะได้เปิดตาค่ายกลโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย"
"ส่วนเธอในฐานะผู้รู้เห็น ก็ถูกฝ่ายนั้นลงคำสาปกักขังไว้ เมื่อใดที่เธอโกรธแค้นจนอยากบอกชื่อผู้อยู่เบื้องหลัง คำสาปนั้นจะถูกเรียกใช้ เส้นเลือดหัวใจขาดสะบั้นตายทันที"