ช่วงเวลาที่ก้อนแสงดวงนั้นจมลงสู่ร่างทั้งสองคน จ้าวจินมู่กับจ้าวจินสุ่ยก็หนี่งตาถอนหายใจ แล้วล้มหมดสติลงตรงนั้นทันที
"จินสุ่ย! จินมู่!"
จ้าวอวี่ชวนกับเฉินเสี่ยวหลานตกใจร้องออกมาพร้อมกัน ทั้งคู่วิ่งเข้าไปประคองลูกชายทั้งสองขึ้นมา
ท่านผู้อาวุโสจ้าวกับคุณนายจ้าวก็รีบวิ่งเข้ามา มองลูกหกกับลูกเจ็ดด้วยความเป็นห่วง "เด็ก ๆ เป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
ผูเถาเช็ดเหงื่อที่ขมับ ถอนหายใจยาว แล้วเสียบกระบี่ไม้ท้อไว้ข้างหลัง ก่อนเอ่ยเสียงแหลมใส "วางใจเลยน้า คุณปู่คุณย่า ลุงใหญ่ป้าใหญ่ อายุที่ถูกขโมยไปของพี่หกกับพี่เจ็ดกลับเข้าร่างพวกเขาเรียบร้อยแล้วจ้า ส่วนพลังชั่วร้ายที่ตกค้างอยู่ในตัว หนูกำจัดทิ้งไปแล้วนะ"
"แต่พวกพี่ยังเด็กอยู่ ร่างกายรับพลังของวิชาเวทไม่ไหว ถึงได้หมดสติไปงั้นแหละจ้า!"
"หนูจะใช้สัญลักษณ์ปลอบวิญญาณช่วยหยั่งรากวิญญาณของพวกพี่ให้มั่นคงก็พอละน้า"
พูดจบ ตัวน้อยก็ขีดสัญลักษณ์ปลอบวิญญาณขึ้นอีกสองใบ แล้วโยนให้ลูกหกกับลูกเจ็ด
สัญลักษณ์ปลอบวิญญาณแปะลงที่อกของทั้งสองอย่างมั่นคง
แล้วกลายเป็นสัญลักษณ์ที่เปล่งแสงระยิบ จมหายไปในร่างของทั้งคู่
เสี่ยวผูเถาหุบมือลง แล้วเก็บทั้งกระดิ่งซานชิงและกระบี่ไม้ท้อกลับเข้าไปในถุงวิเศษ เคาะฝุ่นที่มือเบา ๆ ก่อนพูดเสียงน่ารัก ๆ ว่า "อายุของพี่หกกับพี่เจ็ดเพิ่งกลับเข้าร่าง วิญญาณยังไม่มั่นคง ตอนนี้ต้องพาพวกเขากลับไปนอนพักให้สบายก่อน พรุ่งนี้ตื่นมาเช้า เชื่อสิ ต้องกระโดดโลดเต้นแข็งแรงดีแน่นอนจ้า!"