เนี่ยวเสี่ยวหยาพูดเสียงต่ำลึก ทุกคำทุกประโยคล้วนแฝงความเกรี้ยวกราด
ดวงตาอัลมอนด์สีดำสนิทคู่นั้นไม่มีท่าทีประจบประแจงอย่างหวาดกลัวเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว มีเพียงไอสังหารเย็นเยียบ
จี้เยี่ยนจิงมองเนี่ยวเสี่ยวหยาแล้วถึงกับตะลึง
ทั้งที่ใบหน้าดำผอมก็ยังเป็นใบหน้าเดิม ปกติก็มักก้มหน้า ทำท่าราวกับถูกใครรังแกอยู่เสมอ
แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเนี่ยวเสี่ยวหยาตอนนี้ดูไม่เหมือนเดิมอยู่บ้าง
แรงดื้อรั้นที่ดุร้ายยากจะควบคุมนั่น ราวกับลูกเสือตัวน้อยที่ถูกต้อนจนมุม กางกรงเล็บคมกริบ เตรียมกัดคอศัตรูให้ขาดได้ทุกเมื่อ
ท่าทางที่เธอด่าคนช่างมีชีวิตชีวาเสียจนน่าหมั่นไส้
ดูเข้าตากว่าท่าทางร้องไห้กระซิก ๆ อย่างเดียวในเวลาปกติเสียอีก
หัวใจเขาเต้นรัวอย่างไม่รักดีอยู่สองครั้ง
【ติ๊ง——】
เสียงกลไกของเจ้าหนูทรัพย์ดังขึ้นในหัวของเหนียวเสี่ยวหยาอย่างกะทันหัน
【ตรวจพบว่าความรู้สึกดีของเป้าหมายที่ต้องพิชิตเกิดการเปลี่ยนแปลง】
【ความรู้สึกดีของจี้เยี่ยนจิงเพิ่มขึ้น 2 แต้ม ความรู้สึกดีรวมในปัจจุบัน: 2%】
เหนียวเสี่ยวหยาชะงักมือ
อะไรของมันเนี่ย?
ความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นงั้นเหรอ?
เธอก้มลงมองจี้เยี่ยนจิงที่ถูกเธอซ้อมจนหน้าช้ำจมูกบวม ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังไก่
ในแววตาของหมอนี่ไม่มีความโกรธเลย แถมยังมีแววสับสนกับประกายประหลาดอยู่ด้วยหรือ?
เหนียวเสี่ยวหยาสูดลมหายใจเย็น ๆ เฮือกหนึ่ง
เธอปล่อยมือ ลุกขึ้นยืน แล้วมองผู้ชายบนพื้นราวกับมองสัตว์ประหลาด
ไอ้หนุ่มนี่เป็นพวกชอบโดนทำร้ายหรือไง?