ผูเถาขมวดหน้าเล็กๆ มองเขา “ลุงจี้คะ อาไป๋ฉือเวยบอกลุงใช่ไหมคะว่าอาเหนียวตั้งใจแกล้งล้มเอง”
จี้เยี่ยนจิงทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “ใช่สิ ฉือเวยเป็นคนใจดีขนาดนั้น ไม่มีทางโกหกฉันหรอก”
เสี่ยวผูเถาถาม “แล้วลุงฟังคำอธิบายของอาเหนียวบ้างหรือเปล่าคะ”
จี้เยี่ยนจิงขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ฉันจะฟังคำอธิบายของเธอไปทำไม ทุกอย่างที่เธอทำก็เพื่อจะแต่งงานกับฉัน ในปากเธอไม่มีคำพูดจริงสักคำ!”
ผูเถา “……”
สวรรค์เอ๋ย!
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณตากับคุณยายถึงโกรธขนาดนั้น
พอลุงจี้ตกหลุมรัก สมองก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดากัดกินไปหมด
ตอนนี้เขาไม่มีสมองเหลืออยู่เลยจริงๆ!
เสี่ยวผูเถาสูดหายใจลึกๆ ข่มความอยากเข้าไปทุบตีคนเอาไว้
จากนั้นเธอก็มองฮั่วหานถานแล้วพูดว่า “ลุงจี้คะ ระหว่างคิ้วของลุงดำคล้ำ คิ้วก็ยุ่งเหยิง ดวงตาเหมือนมีประกายน้ำ หางตากลับมีไอสังหาร นี่เป็นโหงวเฮ้งคนมีเคราะห์รักชัดๆ อาไป๋คนนี้ไม่ใช่คู่แท้ของลุงเลยนะคะ! ถ้าลุงยังไปมาหาสู่กับเธอ ต่อไปต้องเจอเคราะห์ร้ายแน่ๆ แถมยังพาคนทั้งครอบครัวเดือดร้อนไปด้วยนะคะ”
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงเตือนด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้แบบเด็กๆ
เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ต้องพูดเตือนให้ลุงจี้ได้สติสักที
และพอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของจี้เยี่ยนจิงก็เปลี่ยนไปจริงๆ
แต่ตอนนี้เขาไม่มีสมองเหลืออยู่แล้ว
“ผูเถา เธอต้องทำนายผิดแน่ๆ! เหนียวเสี่ยวหยาต่างหากที่เป็นเคราะห์รักของฉัน! ตั้งแต่เจอเธอมา ชีวิตฉันก็ไม่มีวันไหนได้อยู่อย่างสงบ พ่อแม่ด่าฉันทุกวันเพราะเธอ ฉือเวยก็ร้องไห้ทุกวันเพราะเธอ ฉัน……”