แต่เสี่ยวผูเถากลับฟังแล้วดีใจจนยิ้มปากกว้าง
“คุณน้าเสี่ยวหยาคิดว่าผูเถาน่ารัก เลยอยากพาผูเถากลับไปด้วยเหรอคะ?”
เหนียวเสี่ยวหยาถูกเจ้าตัวเล็กยิ้มใส่จนใจละลาย ยกมือเท้าคางแล้วรีบพยักหน้า “อื้อ ๆ! คุณน้าเสี่ยวหยาชอบหนูมากเลย! อยากเกาะขาหนูไว้แน่น ๆ... อ๊ะ ไม่ใช่สิ อยากเป็นเพื่อนกับหนูต่างหาก!”
พอพูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เหนียวเสี่ยวหยาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เธอเหมือนจะนึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมออก!
เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความอยู่รอดของตระกูลจี้เลยทีเดียว!
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม วันนี้เสี่ยวผูเถากับพวกมาที่ตระกูลจี้เพื่ออวยพรปีใหม่ ที่จริงแล้วมาเพื่อตามหาตาค่ายกลของม่านพลังชั่วร้ายที่คนร้ายวางไว้ในตระกูลจี้
ตาค่ายกลนั้นเป็นฝีมือของไป๋ฉือเวย ปากหวานก้นเปรี้ยวคนนั้น ที่ใช้จี้เยี่ยนจิงเป็นเครื่องมือวางไว้!
แต่ตอนพวกเขามาถึง เหนียวเสี่ยวหยาก็ดันตายพอดี
พ่อจี้กับแม่ตระกูลจี้เสียใจจนแทบขาดใจ ฝืนกลั้นความโศกเศร้าแล้วบอกว่าจะจัดงานศพ จึงปฏิเสธไม่ให้พวกเขามาอวยพรปีใหม่ที่บ้าน
ผลคือเรื่องนี้ทำให้เสียเวลา แผนชั่วของไป๋ฉือเวยจึงสำเร็จ
โชคดีที่ตอนนี้เธอได้เกิดใหม่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม จึงมีโอกาสหยุดเรื่องทั้งหมดนี้ได้!
เหนียวเสี่ยวหยาคว้ามือผูเถาไว้ แล้วพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “เสี่ยวผูเถา ไม่ว่าหนูจะเชื่อหรือไม่ เมื่อคืนคุณน้าเหมือนจะฝันเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า”
“ในฝัน วันนี้หนูมาที่ตระกูลจี้เพื่อxxxxxxxx!”
“ที่จริงแล้วคนร้ายคนนั้นก็คือxxxxx!”
“เสี่ยวผูเถา หนูห้ามxxxxxx!”