จ้าวเจียวเจียวซบหน้าลงในอ้อมกอดของเจียงหลิ่วจือ ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังลั่น "ท่านแม่มีแผนอะไรหรือ แค่ตัวท่านแม่เองยังถูกนางทำร้าย จนต้องมานอนพักรักษาตัวที่สถานีอนามัยตั้งนานขนาดนี้!"
"นางคิดแก้แค้นข้า เลยแกล้งปลอมตัวเป็นผีมาหลอกข้า เกือบจะทำให้ข้าตกใจตายอยู่แล้ว!"
"ฮือ ๆ ๆ!!!" จ้าวเจียวเจียวพูดพลางก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจ "ท่านพ่อรู้เต็มอกว่านางปลอมตัวเป็นผีมาหลอกข้า แต่ก็ไม่ยอมโกรธนาง กลับยังปกป้องนาง ทำให้ท่านอาและคุณป้าฉินต้องทนรับความอยุติธรรม!"
"ท่านแม่! ท่านบอกข้ามาสิ ท่านมีแผนอะไรที่จะจัดการนางได้บ้าง เรื่องนี้ท่านต้องช่วยข้าออกอารมณ์แทนให้ได้! ไม่เช่นนั้นข้า...ข้าคงถูกอัดอั้นตายให้รู้แล้วรู้รอด!"
เจียงหลิ่วจือกอดรัดจ้าวเจียวเจียวที่ร้องห่มร้องไห้ สีหน้าซีดเซียว ร่างกายอ่อนแอแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว
นางกัดฟันแน่น จ้องเขม็งออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาอาฆาต "คนที่เก่งกาจแค่ไหน ก็ย่อมมีจุดอ่อนด้วยกันทั้งนั้น"
"เจียวเจียว ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าจงระงับอารมณ์ที่เอาแต่ใจของตัวเองลงบ้าง ไปยอมรับผิดกับท่านพ่อของเจ้า แล้วแสร้งทำดีกับลูกนอกสมรสนั่น รอจนนางตายใจและลดการระวังตัวต่อเจ้า จากนั้นค่อยหาโอกาสจับจุดอ่อนของนาง!"
"แค่รู้ว่าจุดอ่อนของนางคืออะไร เราก็มีวิธีจัดการนางได้แล้ว!"
ถึงแม้จ้าวเจียวเจียวจะถูกเลี้ยงมาจนเหลิง แต่ก็เชื่อฟังเจียงหลิ่วจือมาก
พอได้ยินท่านแม่พูดเช่นนี้ นางก็รีบปาดน้ำตา เปลวไฟแห่งความฮึกเหิมกลับมาลุกโชนอีกครั้งในทันที
"ท่านแม่! ท่านพูดถูก!" นางพูดพลางทำแก้มป่อง "ข้าไม่เชื่อหรอกว่า ลูกนอกสมรสนั่นจะไม่มีอะไรที่มันกลัว!"
แค่รู้ว่าลูกนอกสมรสนั่นกลัวอะไรมากที่สุด นางก็จะมีวิธีเอาคืนให้ตัวเองแล้ว!
นางจ้าวเจียวเจียวไม่ใช่คนที่จะทนรับความอยุติธรรมไม่ได้!
เพียงแค่สุดท้ายแล้วสามารถไล่ตะเพิดลูกนอกสมรสนั่นออกไปได้ แค่นางยอมลดทิฐินิดหน่อย เสแสร้งทำเป็นพี่น้องสาวที่ดีกับนางก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร!