ผูเถาหรี่ตาลงเล็กน้อย
สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เธอเอียงศีรษะ ก็หลบการจู่โจมของฮั่วเชี่ยวเชี่ยวได้
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวยกหินก้อนหนึ่งด้วยสองมือ ฟาดลงมาที่ท้ายทอยของผูเถาอย่างดุดัน
เดิมทีคิดจะฉวยโอกาสตอนเธอไม่ทันระวังจู่โจม แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกผูเถาหลบไปได้
เธอชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็ยกหินฟาดใส่หน้าผูเถาอีก “เด็กบ้านนอกเฮงซวย! กล้ามารังแกพวกพี่ชายข้า ไปตายซะ!!!!”
นางต้องทำลายหน้าเด็กบ้านนอกนี่!
ทั่วทั้งกรุงปักกิ่ง นางไม่ยอมให้มีเด็กที่หน้าตาดีกว่านางอยู่เด็ดขาด!
สัมผัสได้ถึงความดุร้ายในแววตาของฮั่วเชี่ยวเชี่ยว เสี่ยวผูเถาก็เย็นชาขึ้นมาทันใด
ตายไปหนึ่งจ้าวเจียวเจียว ก็มาอีกหนึ่งฮั่วเชี่ยวเชี่ยว
นี่มัน... น่ารังเกียจจริง ๆ เลย!
เจ้าตัวน้อยส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา ขณะที่ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวพุ่งเข้ามา เธอก็พลิกตัวหลบ แล้วถีบเข้าใส่ข้อพับขาของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
“อ๊าก!!!!”
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวก้าวเซถลา กระเด็นไปล้มคว่ำหน้าอย่างแรง
หินในมือก็ฟาดลงบนหน้าตัวเองพอดี
ภายในสวนเงียบกริบอยู่หนึ่งวินาทีอย่างน่าประหลาด
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึง ลิ้นขยับนิดหน่อย จากนั้นก็คายฟันที่ติดเลือดออกมาซี่หนึ่ง
นางจ้องมองฟันซี่นั้นอยู่หลายวินาที ก่อนจะรู้ตัวว่านี่คืออะไร จึงรีบใช้ลิ้นดุนดู
วินาทีต่อมา ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวก็ร้องไห้โหยหวนสุดเสียง “ฮืออออ!!!! ฟันข้า! ฟันหน้าข้า!!!! ท่านพี่ ฟันหน้าข้าหายไปแล้ว! ฟันที่ข้าเพิ่งขึ้นใหม่นะ!!!!!”