ผูเถาหันกลับมา มองฮั่วเชี่ยวเชี่ยวอย่างเรียบเฉย
รู้สึกคันที่หน้าผากนิดหน่อย กำลังจะยกมือขึ้นเสยปอยผมที่ตั้งชัน
ใครจะรู้ว่าฮั่วเชี่ยวเชี่ยวกลับตกใจร้องว้าก วิ่งไปหลบหลังต้นไม้: "อ๊ากกกก!!! แก แก แก แก อย่าเข้ามานะ!!!! ถ้าแกกล้าตีฉัน ฉันจะไปฟ้องยาย!"
ผูเถามองฮั่วเชี่ยวเชี่ยวที่ตกใจจนหดตัวเหมือนนกกระทา ร้องว้ากๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ก็ได้แต่ยู่ปากอย่างเซ็งๆ
ฮั่วหรุ่นจือรีบส่งสัญญาณตาให้ฮั่วเชี่ยวเชี่ยว: "เชี่ยวเชี่ยว คนฉลาดรู้จักปรับตัว! ยังไม่รีบไปขอโทษเธออีก!"
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวกำฟันที่หักอยู่ในมือ โกรธสุดขีด: "ไม่! ฉันไม่ไป! ที่นี่บ้านฉัน! ฉันจะไปบอกยาย ให้ไล่เธอออกไป!"
ฮั่วหรุ่นจือแทบจะโกรธตาย
โง่จริง! ที่เขาทำนี่เรียกว่ากลลวงหลอกศัตรูเข้าใจไหม?!
ลดความระวังของศัตรูลงก่อน แล้วค่อยจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัว ทำให้ศัตรูรับมือไม่ทัน!
"เชี่ยวเชี่ยว!" ฮั่วหรุ่นจือกระพริบตาให้เธอ: "เชื่อฟังหน่อย รีบขอโทษซะ เรื่องวันนี้ก็จะจบลง"
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวอยู่กับฮั่วหรุ่นจือทุกวันเพื่อก่อกวนกัน แค่มองตาก็รู้แล้วว่าเขาคิดอะไร
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจพลุ่งพล่านด้วยความดีใจ
ใช่แล้ว!
เธอลืมไปได้ยังไง! พี่ใหญ่ยังมี 'ไม้เด็ด' ซ่อนอยู่ข้างหลัง!
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวกัดฟัน แสร้งทำเป็นไม่เต็มใจพูดว่า: "ในเมื่อพี่ให้ฉันขอโทษ ฉันก็จะขอโทษ!"