เสี่ยวผูเถาหันกลับไปดู คนที่ดึงคอเสื้อเธอไว้คือฮั่วหานถานนี่เอง!
เด็กหนุ่มมีสีหน้าซีดเซียว ดวงตาหรี่ต่ำ
ขนตายาวเป็นแพ สร้างเงามืดจาง ๆ อยู่ใต้ดวงตา
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เขาส่ายหน้าเบา ๆ ให้ผูเถา
เสี่ยวผูเถาหงุดหงิดขึ้นมาทันใด: "พี่หานถาน? ทำไมไม่ให้หนูไปหาพวกมันเพื่อระบายอารมณ์ให้พี่ล่ะ?! ครั้งแรกที่พวกมันตีพี่ พี่ก็น่าจะสู้กลับไปเลยนะ!"
"คนเลวมันก็รังแกแต่คนที่อ่อนแอกว่า ยิ่งพี่อ่อนแอ พวกมันก็ยิ่งได้ใจ!"
ฮั่วหานถานฟังแล้ว แววตาวาบแววประชดตัวเอง
สู้กลับไปจะมีประโยชน์อะไร?
เขาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยลองขัดขืน
คนตระกูลฮั่วพวกนี้ ต่างมองว่าเขาอัปมงคล แค่ชำเลืองมองเขาก็ยังรังเกียจ
ต่อให้เขาถูกตีจนบาดเจ็บไปทั้งตัว พวกนั้นก็ไม่มีทางสงสารเขา มีแต่จะรู้สึกว่า คนอัปมงคลของตระกูลถูกตีแล้ว พวกเขาก็หายแค้นไปด้วย
เสี่ยวผูเถาย่อมไม่รู้หรอกว่าฮั่วหานถานคิดอะไรอยู่
เธอรู้แต่ว่า ในพจนานุกรมของเสี่ยวผูเถา ไม่มีคำว่าจำยอม!
ใครกล้ารังแกเธอ เธอก็เอาคืนเป็นสิบเป็นร้อยเท่า!
ในท้องน้อย ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความแค้น ต้องแก้แค้นให้สาสม!
เจ้าตัวเล็กกระพริบตาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เกิดไอเดียขึ้นในหัวทันที
เธอวิ่งกลับไปหลังรถเข็น แล้วเข็นฮั่วหานถานเดินหน้าไปพลาง จงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น: "พี่หานถาน! ข้างหน้านั่นลานบ้านของลุงใหญ่พี่ใช่ไหม?!"