กลางดึก ณ สถานีอนามัย
ภายในห้องผู้ป่วยคู่ เงียบสงัดราวกับสายน้ำ
จ้าวเจียวเจียวนอนบนเตียงใกล้ประตู หลับสนิทแล้ว
เจียงหลิ่วจือนอนบนเตียงติดหน้าต่าง มีผ้าพันแผลสีขาวหนาพันรอบคอ ใบหน้าซีดราวกระดาษ
เธอจ้องมองดวงจันทร์นอกหน้าต่าง หวนคิดถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ในใจโกรธแค้นจนกัดฟันแน่น
ยายแก่ใจร้ายนั่น จนใจต้องเชือดคอตัวเองเพื่อปกป้องตัวเอง!
เสียทั้งยายแก่ใจร้ายทั้งต้องบาดเจ็บ เจ็บตัวฟรี ๆ!
เวรเอ๊ย!
ปีนี้เธอซวยหนักหรือไง?
ทำอะไรก็ไม่ราบรื่น?
ไม่ได้!
ยายแก่ใจร้ายนั่นปล่อยไว้ไม่ได้อีกแล้ว!
นางถูกไล่ออกจากเขตที่พักของเขตทหาร หากทำไม่ดีอาจออกไปป่าวประกาศแพร่งพราย กระจายข่าวว่าตนเองเคยมีแฟนแล้วถูกทำลายพรหมจรรย์
ปล่อยยายแก่ใจร้ายนั่นไว้มีแต่จะกลายเป็นภัย!
ต้องรีบจัดการให้ตายไป!
แกร๊ก——
ลูกบิดประตูห้องผู้ป่วย ในตอนนี้หมุนเบา ๆ
เจียงหลิ่วจือหันขวับไป ก็เห็นร่างหนึ่งที่ห่อหุ้มมิดชิด แอบย่องเข้ามาอย่างลับ ๆ
ในห้องผู้ป่วยไม่ได้เปิดไฟ ร่างดำเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง
แต่เจียงหลิ่วจือก็จำได้ทันทีว่าคนที่มาคือฉินเซี่ยงจวิน
นางขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงรังเกียจ: "แกจะมาทำไม? ไม่ใช่บอกแล้วเหรอว่าต่อไปห้ามพบกับข้าแบบส่วนตัวอีก?"
ฉินเซี่ยงจวินล็อกประตูห้อง ฉับ ๆ ก็ลื่นเข้ามา
อาศัยแสงจันทร์ มองเห็นผ้าพันแผลที่คอของเจียงหลิ่วจือ ดวงตาก็แดงก่ำทันที
"หลิวเม่ย" เขาเสียงแหบ กดเสียงต่ำมาก: "นี่เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้ารู้ไหมว่าข้ารู้จากคนในเขตที่พักว่าวันนี้เจ้าเชือดคอฆ่าตัวตาย ในใจข้าร้อนรนขนาดไหน"