ที่รองนอนง่ายๆ ปอนๆ แบบนี้ ใครก็ดูออกว่ามันลวกแค่ไหน
จ้าวอวี่โจวจ้องไปที่ที่นอน สีหน้าบูดบึ้ง “นี่คือวิธีรับแขกของเธองั้นหรือ”
เจียงหลิ่วจือตาเป็นประกายเล็กน้อย ทำหน้าสำนึกผิด “อวี่โจว นายเข้าใจผิดแล้ว นายก็รู้ดีว่า ปกติฉันนอนกับเจียวเจียวตลอด เตียงของเธอก็เล็กอยู่แล้ว ตอนนี้มีผู่เถาอีกคน ฉันเลยคิดว่าคืนนี้ให้ผู่เถากับเจียวเจียวนอนด้วยกัน ส่วนฉันปูเสื่อนอนพื้น...”
จ้าวอวี่โจวกวาดตามองเธอเย็นชา มองทะลุถึงความคิดในใจเธอทันที
อุ้มผู่เถาหมุนตัวเดินไปห้องตัวเอง “คืนนี้ผู่เถานอนกับฉัน จะได้ไม่ต้องลำบากเธอ”
พูดจบก็เข้าประตูห้องฝั่งตรงข้ามไป ปิดประตูห้องตามหลัง
เจียงหลิ่วจือยืนคาที่ กัดริมฝีปากด้วยโทสะ กำหมัดแน่นอย่างไม่ยอมจำนน
“แม่” จ้าวเจียวเจียวรู้สึกแย่สุดๆ “มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”
เธอคิดไว้หมดแล้วว่าถ้าพ่อยอมให้ไอ้ลูกไม่มีพ่อมานอนเตียงเธอ เธอจะร้องไห้โวยวายจนบ้านแตก
พ่อรักเธอขนาดนั้น ต้องไล่ไอ้ลูกไม่มีพ่อออกไปแน่
ตอนนี้ดีเลย พ่อไม่แต่ไม่ไล่มันออก ยังให้มันไปนอนด้วยอีก!
โมโหแทบตาย!
เจียงหลิ่วจือกัดริมฝีปาก แล้วหรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย
เธอครุ่นคิดสักพัก ก้มลงกระซิบข้างหูจ้าวเจียวเจียว
พอจ้าวเจียวเจียวฟังจบ ก็ยิ้มดีใจทันที “ได้เลย!”
กลางคืน
ผู่เถายังคงนอนอยู่บนเตียง หลับปุ๋ย