“ถ้าบังเอิญตีหญ้าให้งูตื่น ทำให้อีกฝ่ายโกรธขึ้งมา เจ้ามันแน่นอนว่าจะเอาวิญญาณแห่งชีวิตของแม่เจ้ามาข่มขู่”
คำพูดของผูถีเต้าจ่างทำให้เสี่ยวผูเถาสงบจิตสงบใจลงได้สำเร็จ
จริงด้วย วิญญาณแห่งชีวิตของมาม่ายังโดนคนชั่วนี่มันกักตัวไว้อยู่เลยนี่นา!
น่าโกรธจริง ๆ !!!
ผูถีเต้าจ่างเดินมาหาผูเถา หมุนตัวเจ้าตัวเล็กให้หันมา แล้วกล่าวด้วยความห่วงใยลึกซึ้งว่า “ศิษย์รักเอ๋ย เจ้าจงจำไว้ ทุกสิ่งไม่ควรประมาทเกินตัวเพียงเพื่ออวดความเก่งชั่วครู่ ยิ่งห้ามมือสั่นตื่นตระหนกจนวุ่นวายเสียท่า ให้ศัตรูลากจมูกไปเรื่อยเป็นอันขาด”
“ตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่าศัตรูกำลังวางกับดักหยินห้าทิศฉุดโชคชะตา และกับดักดาวเจ็ดดูดชะตาผู้ดี ฝ่ายศัตรูซ่อนเร้น ฝ่ายเราเปิดเผย พวกเราควรใช้จุดนี้เอง หลอกลวงจิตใจศัตรู แล้วจึงโจมตีเมื่อศัตรูไม่ทันตั้งตัว”
“ได้!!” เสี่ยวผูเถาพยักหน้าว่าตามอย่างว่านอนสอนง่าย
แล้วก็สำนึกผิดอย่างน่ารัก “ซือฟู่พูดถูกแล้ว วันนี้ผูเถาใจร้อนไปจริง ๆ แบบนี้ไม่เหมือนเจ้าตัวปกติของหนูเลย อืออือ”
ก็โทษที่หนูกังวลเรื่องมาม่ามากเกินไป ใจเลยวุ่นวายไปหมด สมองกลายเป็นข้นคลุกเคล้าไปหมดแล้ว
ปกติหนูไม่เป็นแบบนี้เลยนะ!!!
ต้องเป็นเพราะหนูหลับมานานเกินไป หลับจนสมองเปื่อยเลยล่ะ อืออืออือ!!!!
“ไม่ได้!” เสี่ยวผูเถาตบแก้มตัวเองแรง ๆ แล้วสะบัดหัวแรง ๆ “หนูจะสะบัดน้ำในสมองออกให้หมด! หนูจะกลับไปเป็นเสี่ยวผูเถาคนเก่งฉลาดคนนั้น!”
ทุกคนในห้องถูกท่าทางของเจ้าตัวเล็กทำให้หวั่นไหวไปพร้อมกัน บรรยากาศหนักอึ้งก็จางลงไปหลายส่วน