เฉินเจ่า: “……”
น้องศิษย์สาวก็ยังเป็นน้องศิษย์สาวคนเดิมที่คุ้นเคย
พอโกรธทีไร คำด่าทองมันขาดสติซะจริง ๆ
ผูถีเต้าจ่างลูบหัวของเธอ แล้วปลอบเบา ๆ ว่า "ลูกศิษย์ที่รักอย่าโกรธเลย คราวนี้ที่ข้ามาถึงกรุงปักกิ่ง ย่อมช่วยเจ้าเต็มกำลังแน่นอน!"
ผูเถายื่นปาก ยังโกรธไม่หาย เสียงแหลมเล็กแว่วความโมโหอยู่ในนั้น "ซือฟู่คะ! หนูบอกไปแล้วกี่ร้อยครั้ง! คุยกับหนูอย่าพูดแบบนักปราชญ์ได้ป่ะ! ฟังแล้วหูชาไปหมด!"
ผูถีเต้าจ่าง: "เอ่อ……"
เอางี้แล้วกัน
คำของลูกศิษย์ที่รัก ในฐานะอาจารย์ เขาย่อมฟังอย่างเชื่อฟังอยู่แล้ว
"เอ่ม งั้น... เอาเป็นว่าข้าพูดใหม่อีกที ลูกศิษย์ที่รักเอ๋ย เจ้าวางใจได้ มีอาจารย์กับพี่ชายรองของเจ้าอยู่ แค่กับดักดาวเจ็ดดูดชะตาผู้ดี กับกับดักหยินห้าทิศฉุดโชคชะตาแค่นี้ จัดการให้แน่นอน!"
"อืม!!!"
เสี่ยวผูเถาพยักหน้าแรง ๆ มองอาจารย์กับเฉินเจ่าด้วยสายตาซาบซึ้ง "ซือฟู่ พี่ซี ขอบคุณนะที่มาไกล ๆ ช่วยหนูที่กรุงปักกิ่ง! เพื่อขอบคุณ......"
ผูถีเต้าจ่างพอได้ยินแบบนั้น ตาเป็นประกายทันที
ยืดมือออกมาทำท่าเงิน ตาแดงเป็นสีเขียวซะใกล้จะไหลออกมาแล้ว
"ลูกศิษย์ที่รัก พูดคำขอบคุณมันเกินหน้าเกินตาเกินไปนะ! ช่วงนี้อาจารย์มือตกอยู่ เจ้าดูสิ ของวิเศษที่เจ้าเอาไปจากอาจารย์เมื่อก่อน ช่วยคืน... เอ๊ะไม่ใช่ ให้! ให้ข้าสักสองสามชิ้นได้ไหม?"
เสี่ยวผูเถารีบกอดถุงวิเศษของตัวเองไว้แน่นราวกับขุมสมบัติ "ไม่เอาอะ! พวกนี้หนูใช้ฝีมือตัวเองหามาได้นะ!"