เสี่ยวผูเถา: "..."
เอ่อ
นางบอกว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ เจ้าจะเชื่อไหม?
แต่ว่า เมื่อ 500 ปีก่อน นักบำเพ็ญหญิงอัจฉริยะผู้นั้น เหตุใดถึงใช้คาถาทำสัญญาง่าย ๆ เช่นนี้เล่า?
หรือว่านางจะเหมือนกับข้า ขี้เกียจคิดคาถา ก็เลยแต่งคำสัญญาขึ้นมาลวก ๆ ?
เจ้าตัวน้อยกำลังใช้ความคิดอยู่ ทันใดนั้นหลี่ซันก็กัดนิ้วก้อยตัวเอง แล้วจึงเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของเสี่ยวผูเถา
หลับตาลง กล่าวด้วยความศรัทธา: "โลหิตเป็นพันธสัญญา โลหิตเป็นคำสาบาน ข้า ปิศาจร้าย หลี่ซัน วันนี้ขอใช้โลหิตปิศาจสาบาน ยินยอมเป็น... เป็น..."
หลี่ซันกล่าวถึงตรงนี้ก็เบิกตากว้างทันที
แย่แล้ว!
เขาไม่ได้ถามชื่อต้นขาทองของเขาผู้นี้!
เสี่ยวผูเถามองออกว่าเขาลำบากใจ จึงรีบบอก: 'ข้าเรียกว่าเสี่ยวผูเถา!'
หลี่ซันรีบต่อคำสาบาน: "ยินยอมเป็นผีรับใช้ของเสี่ยวผูเถา กลายเป็นผีรับใช้ของนาง และยอมรับใช้แต่นาง!"
สิ้นเสียงลง เสี่ยวผูเถาก็มองเห็นหยดโลหิตปิศาจที่ลอยควันดำบนปลายนิ้วของหลี่ซัน แปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้ายสีดำ พันรอบนิ้วก้อยของนาง แล้วแทรกซึมเข้าใต้ผิวหนัง หายวับไป
เจ้าตัวน้อยเกี่ยวนิ้วก้อยด้วยความสงสัย
หลี่ซันคุกเข่าลงทันที: "นายหญิงน้อย! มีบัญชาอะไรหรือไม่!"
เสี่ยวผูเถาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ: "แค่เกี่ยวนิ้วก้อย เจ้าก็คุกเข่าเลยหรือ?
หลี่ซันคุกเข่าอยู่บนพื้นครึ่งหนึ่ง ก้มศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส: "ใช่แล้ว นายหญิงน้อย ไม่ว่าท่านจะต้องการให้ข้าทำอะไร เพียงท่านดีดนิ้วก้อย ผู้น้อยก็จักไปทำตาม!"
เสี่ยวผูเถามองนิ้วก้อยของตน อุทานออกมาด้วยความทึ่ง