"ท่านก็รู้ดีแก่ใจว่าพวกเขาตายอย่างอยุติธรรมแค่ไหน! และรู้ว่าหานถานต้องทนทุกข์มามากเท่าไรตลอดหลายปีที่ผ่านมา! เขากำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่อายุห้าขวบ อยู่ในตระกูลฮั่วก็ถูกคนอื่นดูแคลนอยู่ตลอด ท่านลำเอียงเข้าข้างครอบครัวของพี่ชายรองมาตลอด ลูก ๆ ของน้องชายรองชอบรังแกหานถานเป็นประจำ เด็ก ๆ ครอบครัวของพี่ชายใหญ่และครอบครัวของพี่ชายสี่ มีใครบ้างที่ไม่เคยถูกเขารังแก? ท่านรู้ดี แต่กลับแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นทุกครั้ง!"
"ผมรู้ว่าท่านรักและลำเอียงเข้าข้างน้องชายรองที่สุด เพราะเขาอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ท่านรักเขาเลยพลอยรักลูกของเขาไปด้วย! แต่ท่านจะเพิกเฉยต่อความอยุติธรรมที่คนอื่นได้รับเพียงเพราะความลำเอียงนี้ไม่ได้นะ!"
ฮั่วเจิ้นหวาพูดมาถึงตรงนี้ ดวงตาก็แดงก่ำแล้ว: "ชีวิตลูกชายก็เกือบถูกเขาฆ่าเหมือนกัน ถ้าครั้งนี้ผูเถาไม่ได้มาจับตัวเขาที่ตระกูลฮั่ว ท่านคิดว่าพอเขาฆ่าผมแล้ว เขาจะหยุดแค่นั้นหรือ?"
"เพื่อยืดอายุตัวเอง เขาฆ่าน้องชายสามและน้องสะใภ้สามได้ ต่อด้วยหานถาน แล้วก็ผม แล้วรายต่อไปล่ะ?! ท่านคิดว่าน้องชายสี่ น้องชายห้า และน้องสาวหกจะรอดไปได้หรือ?!"
"ท่านจะต้องรอให้เขาฆ่าคนตระกูลฮั่วจนหมด ตระกูลฮั่วแตกแยก ครอบครัวอื่น ๆ ในตระกูลตายหมดสิ้น ท่านถึงจะตื่นรู้หรือ?!"
พอคำถามของฮั่วเจิ้นหวาหลุดออกไป ร่างชราของคุณนายผู้เฒ่าฮั่วก็สั่นสะท้านทันที
หวังเชี่ยนเห็นดังนั้นก็ก้มศีรษะหมอบลงกับพื้น ร่ำไห้พร้อมโขกศีรษะ: "ท่านแม่! ฉันขอร้องท่าน!"