/>C
พู่วาจาสิ้นลง เปลวเพลิงซานเหว่ยจินในอุ้งมือของเสี่ยวผูเถาก็ระเบิดเสียงดังสนั่น กลายเป็นมังกรเพลิงตัวมหึมา อ้าปากกลืนสามตามารลงท้องไปในคำเดียว
“อ๊ากกก!!!!!”
สามตามารดิ้นทุรนทุรายอยู่ในท้องมังกรเพลิงด้วยความเจ็บปวด
เสียงร้องโหยหวนของมันดังก้องอยู่เหนือจวนตระกูลฮั่ว “เจ้าอัญเชิญได้แม้กระทั่งเพลิงซานเหว่ยจิน! เจ้าไม่มีทางเป็นเด็กสามขวบธรรมดาแน่!”
“บอกข้ามา! ว่าเจ้าเป็นใครกันแน่!”
“ถึงต้องตาย! ข้าก็จะขอตายอย่างรู้แจ้งหน่อยเหอะ!”
ผูเถาร่อนลงถึงพื้น ยกมือเล็ก ๆ ปัดฝุ่น เอียงศีรษะน้อย ๆ มองมันด้วยแววตาไร้เดียงสา “หนูก็คือเสี่ยวผูเถาไงคะ!”
พูดจบก็หรี่ตาลง ฉีกยิ้มอ่อนหวานน่ามอง “ซือฟู่บอกว่า เสี่ยวผูเถาของท่านมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ เป็นอัจฉริยะแห่งลัทธิเต๋าที่หาได้ยากในรอบร้อยปี เมื่อก่อนท่านไม่เคยเห็น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีนะเจ้าคะ~”
“อ๊ากกก!!!!!!!” ร่างจริงของสามตามารในมังกรเพลิงที่เกิดจากเพลิงซานเหว่ยจิน ระเบิดดังสนั่น
พร้อมกับเวรกรรมที่มันก่อไว้ ความโกรธแค้นและความไม่ยอมจำนน ถูกเผาผลาญกลายเป็นจุณไปด้วยกัน
เมื่อสามตามารสิ้นชีพ สายลมเย็นยะเยือกในลานบ้านก็พลันสลายหายไป
ทุกสิ่งกลับคืนสู่ความสงบ
ส่วนเสี่ยวผูเถาที่ฝืนทนมานาน ในชั่วขณะนี้ร่างทั้งร่างก็ทิ้งตัวฮวบลงไปข้างหลัง
หัวใจฮั่วหานถานบีบรัดแน่น ก้าวเท้าอย่างไม่ค่อยถนัดนักพุ่งเข้าไป คว้าร่างผูเถาไว้ได้ทันที
เสี่ยวผูเถาสูญเสียพลังวิญญาณไปมากเกิน ตอนนี้รั้งท้ายด้วยกำลังเฮือกสุดท้าย
สามตามารถูกกำจัดแล้ว ฮั่วอันกั๋วย่อมต้องถูกแรงสะท้อนกลับดั่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัด แม้ไม่ตายก็คงเหลืออีกครึ่งชีวิต