หวังเชี่ยนเงยหน้าขึ้น หน้าผากเลือดช้ำฟกเขียวจนทั้งแผ่น น้ำตาไหลพรากกล่าวว่า “ข้ายอม! ตราบใดที่ได้ให้ลูก ๆ ข้าปลอดภัยแข็งแรง ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยราคาอะไรข้าก็ยินดีทั้งสิ้น!”
ผูเถาพยักหน้า กล่าวว่า “ความรักก่อให้เกิดความห่วงใย ความรักก่อให้เกิดความขุ่นเคือง ความขุ่นเคืองก่อให้เกิดความหลงใหล ความหลงใหลของเจ้าล้วนเกิดจากความเกลียดและความโลภ เจ้าฝังใจเกลียดตระกูลฮั่ว จึงเรียกภัยพิบัตินี้เข้ามาเอง”
“เจ้าได้ปลูกเมล็ดกรรมไว้แล้ว ย่อมต้องแบกผลบาปนี้ไว้ เดิมทีชะตาเจ้าควรต้องตายแน่นอน แต่ข้ามีเมตตาธรรม จะช่วยชีวิตเจ้าไว้หนึ่งก็ได้”
ในใจผูเถาคิดว่า: [โธ่เอ๊ย! ก็เพื่อเก็บบุญกุศลนี่หว่า! ช่วยชีวิตคนหนึ่งชีวิตย่อมดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น จะได้เก็บบุญกุศลไว้เยอะ ๆ ต่อชีวิตให้หนู! ไม่งั้นหนูจะเสียเวลามาช่วยเจ้าทำไม!]
หวังเชี่ยนได้ยินดังนั้น ก็น้ำตานองหน้ากราบขอบคุณเจ้าตัวเล็ก “ขอบพระคุณท่านเซียนน้อย! ขอบพระคุณท่านเซียนน้อย! ครั้งก่อนเป็นความผิดของข้าเอง! ข้าผิดจริง ๆ! ต่อจากนี้ข้าจะอบรมสั่งสอนลูก ๆ ของตนให้ดี จะไม่ปล่อยให้พวกเขาคิดร้ายต่อเจ้า มารังแกเจ้าอีกแล้ว!”
คราวนี้ หวังเชี่ยนสำนึกผิดอย่างแท้จริง
แม้ระหว่างนางกับผูเถาจะมีความแค้นการตายของผู้ชายคนรักคั่นอยู่ แต่ตอนนี้มันเกี่ยวกับชีวิตของลูกทั้งสี่คนของนาง!
ยิ่งไปกว่านั้น ผูเถายังใหญ่ใจไม่ถือโทษบาปของคนเล็ก ไม่เอ่ยถึงความแค้นเก่า ๆ ยินดีช่วยชีวิตนางไว้