“กากา——”อีกาบินมาลงยืนบนบ่าชายหน้าผ้าดำ ร้องกาๆ เสียงสองครั้ง
ชายหน้าผ้าดำขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “โอ้? หมายความว่า จ้าวผูเถากับพี่น้องสี่คนตระกูลฮั่วทะเลาะกัน แถมยังจับตัวหวังเชี่ยนไปมัดไว้ บังคับให้พาไปหาตาค่ายกล?”
“แล้วพี่น้องตระกูลฮั่วทั้งสี่ก็แอบเข้าไปในถ้ำอีก ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวหลงเข้าไปในตาค่ายกล กระตุ้นม่านพลังจนถูกดูดพลังจนหมดสิ้น?”
“หวังเชี่ยนพังทลายร้องไห้โฮ แล้วประกาศทันทีว่าจะไม่มีวันให้อภัยจ้าวผูเถาเด็ดขาด? จะฆ่าเธอแก้แค้นให้ฮั่วเชี่ยวเชี่ยว?”
“กากา!”
ชายหน้าผ้าดำหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอ แล้วลูบหัวมันอย่างภาคภูมิใจ “ไม่เลว ช่วงนี้เหนื่อยแทนข้าด้วย”
“กากา!” อีกาดีใจกระพือปีก ก่อนกลายเป็นควันดำแทรกออกจากผนัง แล้วกลับร่างเป็นอีกาสีดำบินจากไปไกล
ชายหนุ่มมองตามอีกาที่จากไปอย่างอ่อนโยน แล้วถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
“คิดถึงกลิ่นอายของมนุษย์โลกจริง ๆ”
เขากางแขนทั้งสองข้าง หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “อีกไม่นาน ทุกสิ่งที่ข้าปรารถนาจะเป็นของข้า!”
พูดจบ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาสาดประกายบ้าคลั่ง “และเธอ จ้าวผูเถา เธอจะกลายเป็นเครื่องสังเวยที่สมบูรณ์แบบที่สุดของข้า ก้าวบันไดบนเส้นทางแห่งความเป็นอมตะของข้า!!!!”
————
ตลอดทางกลับจากตระกูลฮั่ว ผูเถาหลับตลอดทาง
การหลับครั้งนี้ เจ้าตัวเล็กหลับหนักมาก นอนซบอยู่ในอ้อมกอดฮั่วหานถาน หลับจนไม่รู้สึกตัวไปเลย
ฮั่วหานถานก้มมองเจ้าเนื้อน้อยในอ้อมกอด แววตาสะท้อนความเป็นห่วงเป็นใย
ช่วงนี้ เจ้าเนื้อน้อยใช้พลังวิญญาณไปมากเกินไป