ผูเถาถูกชมจนลอยละล่อง กุมแก้มน้อยพลางหัวเราะ: "ฮิฮิ ซือฟู่เคยบอกว่าคนเราต้องถ่อมตัว ถึงแม้ว่าผูเถาจะรู้สึกว่าคุณพี่ใหญ่พูดถูก แต่เพื่อให้ถ่อมตัวสักหน่อย ผูเถาจึงต้องบอกว่า 'ที่ไหนกัน ไม่มีเลย ๆ' ค่ะ!"
จ้าวจินหัวถูกเจ้าเด็กน้อยนี่ทำเอายิ้มไม่หุบ
ทำไงดี
น้องสาวตัวน้อยของบ้านนี้มันน่ารักเกินไปแล้ว!
เด็กหญิงสามขวบครึ่งที่น่ารัก พูดก็เพราะ กิริยาก็น่าเอ็นดู ทุกอย่างน่ารักไปหมด!
ระหว่างที่พูด ฮั่วหานถานก็ออกมาจากห้อง
เด็กหนุ่มวันนี้เปลี่ยนมาใส่ชุดแพรสีดำชุดใหม่ เข้ารูปกับร่างกายสูงโปร่ง
เวลาเพียงไม่กี่วัน เขาก็สูงขึ้นอีก เสื้อผ้าที่ใส่ดูสั้นลงอย่างเห็นได้ชัด
ผูเถาพอเห็นฮั่วหานถานก็ยื่นปากยื่นคางออกมาทันที เบือนหน้าหนี
"หึ!"
เธอยังไม่ให้อภัยเขาเลย!
กล้าดียังไงมาบอกว่าเธออ้วน!
ทำเปาเป่าโกรธแทบตายเลย!
เมื่อคืนทั้งคืนเธอคิดแต่เรื่องนี้ โกรธจนเกือบจะนอนไม่หลับ!
เธอตัดสินใจได้แล้ว!
วันนี้เธอจะไม่สนใจพี่หานถานทั้งวันเลย!
เธอจะให้เขารู้ซะบ้าง ว่าโทษฐานที่ทำสาวน้อยโกรธเป็นยังไง!
หึ!
ฮั่วหานถานมองเสี่ยวผูเถาที่กำลังงอน ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏแววกระอักกระอ่วน
เจ้าเนื้อน้อยนี่ไม่ใช่แค่รักสวยรักงาม แต่ยังขี้ใจน้อยอีกด้วยนะ
ฮั่วหานถานกระแอม สูดลมหายใจลึก เตรียมจะทักผูเถา
แต่เจ้าเด็กน้อยกลับทำเป็นโอหังเบือนหน้าหนี ส่งเสียง "หึ" ไปหนึ่งทีอย่างขี้งอน: "คุณพี่ใหญ่ บอกปะป๊า ท่านปู่กับท่านย่าว่าผูเถาวันนี้จะลดความอ้วน ไม่กินข้าวเช้าแล้วค่ะ!"
พูดจบก็เดินดุ่มกลับเข้าห้องตัวเองไปเลย