ฮั่วหานถานมองดูแผ่นหลังอวบอ้วนของผูเถาแล้วก็เงียบไปทันที
เจ้าเนื้อน้อย คาดว่าศิษย์พี่ใหญ่คงตัดชุดตามขนาดตัวก่อนหน้านี้ของนาง
แต่เจ้าเนื้อน้อยน่าจะกลับมาอยู่กับคุณพ่อนานเข้า กินดีเกินไป น้ำหนักเลยพุ่งขึ้นเป็นเส้นตรง
ตอนนี้ ก้อนเนื้อเต็มตัวของเด็กน้อยดันชุดจนเกิดรอยย่นเป็นทาง ๆ
ชุดน่ะยิ่งแล้วใหญ่
แผ่นหลังเพราะขนาดเล็กไปแถมเด็กน้อยยังยัดตัวเองเข้าไปอีก เนื้อนุ่ม ๆ ที่หลังเลยถูกรัดจนตุ่ยออกมาหมด
แขนเสื้อเล็กเกินทำให้แขนของเด็กน้อยขยับไม่ได้ตามปกติ ต้องห้อยตรงข้างตัว แค่จะยกแขนยังลำบาก
ฮั่วหานถานเงียบไปสามวินาที
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของผูเถา เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาแบบหนุ่มซื่อ ๆ “เสื้อเหมือนจะเล็กไปนะ เธอช่วงนี้อ้วนขึ้นเยอะหรือเปล่า?”
ผูเถาชะงักค้าง สายตาคาดหวังแตกสลายทันที
พี่หานถานพูดว่าอะไรนะ?!!!
เขาบอกว่าเธออ้วน?!!!
เธออ้วนเหรอ?!
เขาพูดแบบนี้ได้ยังไงว่าเธออ้วน?!!!!
มุมปากของเด็กน้อยตกฮวบในพริบตา แก้มพองโต น้ำตาพรั่งพรูออกมาฉับพลัน ส่งเสียงดังใส่อย่างดุทั้งน่าเอ็นดู “ไม่จริง! ผูเถาไม่อ้วนเลยสักนิด!!!”
ฮือ ๆ ๆ!!!
พี่หานถานใจร้าย!
พี่หานถานขี้เหม็น!
นางผูเถาแขนขาเล็ก ๆ เอง ไม่... ไม่อ้วนสักหน่อย!
อย่างมากก็แค่หน้ากลมขึ้นหน่อย พุงกลมขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง!!!