เจียงหลิ่วจือนั่งยองอยู่ในห้องสุดท้าย ฟังเสียงเยาะเย้ยถากถางของคนอื่นแล้วกัดฟันแน่นด้วยความโกรธแค้น
เธอจะยอมแพ้ไม่ได้!
ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ เธอยิ่งต้องทำเป็นไม่สนใจแล้วสวนกลับศัตรู!
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะลวงศัตรูได้ ทำให้อีกฝ่ายจับทางไม่ถูก!
คิดได้ดังนั้น เจียงหลิ่วจือก็สูดลมหายใจลึก รูดกางเกงขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน
ใบหน้าเธอซีดเซียว เดินโซซัดโซเซออกมายังห้องด้านนอก
เหล่าพยาบาลเล็กที่กำลังนินทาเธออยู่ด้านนอกพากันหุบปากทันที
พวกเธอสองสามคนมองเจียงหลิ่วจืออย่างกระอักกระอ่วน บ้างก้มหน้า บ้างล้างมือ บรรยากาศพลันอึดอัดขึ้นมาในบัดดล
เจียงหลิ่วจือกวาดสายตาเย็นเยียบมองพวกเธอ แล้วเดินผ่านไปล้างมือที่อ่างล้างมือ
ขณะก้มหน้าก็เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งว่า "เหยียนลี่ ที่เธอทำแบบนี้ก็เพราะว่าเธอชอบหมอฝึกหัดคนก่อน แต่เขากลับไม่สนใจเธอ แถมยังมาตื้อฉันตลอด เธอเลยผูกใจเจ็บฉันงั้นสิ?"
"เพราะความอิจฉา เธอก็เลยนินทาลับหลัง ป้ายสีฉันได้เรอะ?"
พยาบาลที่ชื่อเหยียนลี่หน้าแดงก่ำขึ้นทันที "แก!"
เจียงหลิ่วจือปิดก๊อกน้ำ สะบัดมือ หันไปมองเธอ "เธอจะกระจายข่าวลือเรื่องฉันกับหมอฉินไปทั่วก็ได้ ฉันก็ขอสงวนสิทธิ์เอาผิดเธอ แค่เธอไม่กลัวถูกองค์กรสอบสวน ฉันก็พร้อมจะสู้กับเธอ"
สีหน้าเหยียนลี่ซีดเผือดทันที "แก... แกอย่ามาขู่คนอื่นเลยนะ! เรื่องของแกกับหมอฉินไม่ใช่ฉันปล่อยข่าวซะหน่อย! ตอนนี้ทั่วทั้งเขตที่พักก็รู้กันทั้งนั้น ชื่อเสียงของพวกแกสองคนเน่าเฟะมานานแล้ว!"