"เสวี่ยเหมย" ฉินเซี่ยงจวินวางกล่องข้าวลง แล้วจับมือของหยางเสวี่ยเหมย "ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของฉันเอง ที่เมินเฉยกับเธอ"
"แต่เธอก็รู้ ตั้งแต่เด็กที่ชื่อผูเถาเข้ามาในเขตที่พักทหารของพวกเรา ฉันก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ"
"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เอาแค่คราวก่อนที่บ้านเราถูกขโมยของไม่รู้ที่มาที่ไป ทั้งเธอและฉันก็รู้ดีว่าฝีมือไอ้เด็กนั่น แต่บอกใครไปก็ไม่มีใครเชื่อ!"
"เมื่อคืนก็เหมือนกัน ไอ้เด็กนั่นเป็นนักพรตเต๋ามาก่อน มีฝีมือไม่ธรรมดา เราสามคนรวมหัวกันยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลยสักนิด!"
หยางเสวี่ยเหมยฟังจบก็กัดฟันกรอด "ใช่! ไอ้เด็กเวรนั่นมันจัดการยากจริงๆ! ถ้ามีคนมือหนักใจโหดมาสะสางกับมันได้ก็ดีสิ!"
เจียงหลิ่วจือได้ยินถึงตรงนี้ แววตาก็สั่นไหวนิดหนึ่ง
เธอถือกล่องข้าวและตะเกียบ ก้มหน้าก่อนจะถอนหายใจ "เฮ้อ..."
หยางเสวี่ยเหมยรีบเข้าไปหา "น้องสาวเจียง เป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือเปล่า?"
เจียงหลิ่วจือส่ายหน้า "ไม่ใช่ ฉันแค่นึกถึงเรื่องน่าปวดหัวอีกเรื่องอยู่ ใจคอไม่ดี เลยกินอะไรไม่ลง"
"เรื่องอะไรน่ะ?" หยางเสวี่ยเหมยถามต่อ
"ก็..." เจียงหลิ่วจือคีบเต้าหู้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วกลับวางลง ถอนหายใจแผ่วๆ "แม่ฉันโทรมาบอกเมื่อสองวันก่อน ว่าคุณยายทวดน้าจากบ้านนอกจะมาปักกิ่งขออาศัยอยู่กับพวกเรา แต่คุณยายทวดคนนี้เป็นยายแก่ใจร้ายขึ้นชื่อ นิสัยก้าวร้าว ใจคอโหดเหี้ยม นางถูกไล่ออกจากบ้านก็เพราะทารุณหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองจนตาย"
"แม่ฉันไม่อยากเลี้ยงดูนาง ก็เลยจะให้นางมาขออาศัยฉันที่เขตทหาร แต่สถานการณ์ตอนนี้ของฉัน... ฉันกำลังกลุ้มใจไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรไล่นางกลับไปดี ถ้านางมาขออาศัยฉันที่เขตทหารจริงๆ อวี่โจวต้องไม่ยอมแน่"