ฮั่วหานถานเห็นผูเถากินลูกอมที่ฮั่วอันกั๋วให้มา ใจก็รวบ
มือที่วางบนหลังผูเถา กระชับแน่นขึ้นทันที
"พี่หานถาน เราไปกันเถอะ! หิวแล้ว! อยากกินข้าว!" ผูเถาอมลูกอมพลางดึงแขนฮั่วหานถานออดอ้อน
ฮั่วหานถานเม้มริมฝีปากแน่น
ดูท่า เจ้าเนื้อน้อยคงไม่อยากให้เขาแสดงพิรุธ
เด็กหนุ่มอุ้มเสี่ยวผูเถา กวาดตามองฮั่วอันกั๋วอย่างแนบเนียน แล้วจึงใช้มือเดียวเข็นรถเข็นจากไป
ฮั่วอันกั๋วยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป มือกำแน่น ยันต์คุ้มภัยในมือก็ถูกเขาบี้จนแหลกลาญ
เหอะ!
ไม่ว่าไอ้เด็กนี่จะหนุนหลังด้วยใคร
มันโดนไสยดำของเขาเข้าแล้ว คนที่หนุนหลังมันอยู่ต้องรู้ตัวแน่!
ตกค่ำนี้ เขาจะปลุกไสยดำ จู่โจมให้คนที่หนุนหลังมันอยู่ตั้งตัวไม่ทัน
อาศัยจังหวะที่คนนั้นรีบไปช่วยชีวิตไอ้เด็กนี่ เขาก็จะใช้คาถาต้องห้าม ปลิดชีวิตฮั่วหานถานและฮั่วเจิ้นหวาซะ!
เขาผัดผ่อนต่อไปไม่ได้แล้ว!
โดนสะท้อนกลับติดๆ กัน อายุขัยก็เหลือไม่มากแล้ว
ถ้าปลิดชีวิตฮั่วหานถานและฮั่วเจิ้นหวาได้สำเร็จ เขาก็มีชีวิตยืนยาวขึ้นอีกสิบปี!
คิดถึงตรงนี้ แววตาฮั่วอันกั๋วก็น่ากลัวขึ้นมา
……
ทางเดินมีหลังคา
ฮั่วหานถานอุ้มเสี่ยวผูเถา เข็นรถเข็นมาได้สักพัก
แสงแดดอุ่นๆ สาดลงมา กระทบหิมะ และตกต้องตัวทั้งสอง