ฮั่วหรุ่นจือถูกความโกรธบดบังสติ พุ่งตรงเข้าไปหาเสี่ยวผูเถาด้วยไฟโทสะ
เรื่องนี้! เขากล้ำกลืนไม่ลง!!!
เขายังไม่เชื่อหรอกนะว่า เด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปีอย่างเขาจะสู้เด็กสามขวบไม่ได้?
เมื่อกี้แค่เขาประมาทเกินไป ถึงถูกเด็กบ้านนอกนี่ลอบทำร้ายสำเร็จ!
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!
ผูเถาเห็น 'คนขี้' คนนั้นเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าจิ๋วเปลี่ยนสีทันที
"อย่า... อย่าเข้ามานะ!!!"
ฮั่วหรุ่นจือฟังแล้ว ส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบ ทั้งที่ใบหน้าบวมเป็นหัวหมู "ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ? คิดว่าฉันกลัวเธอจริงๆ หรือไง? เมื่อกี้ฉันแค่เห็นว่าเธอเด็กเกินไป ใจอ่อนไม่อยากสวนกลับเท่านั้นเอง..."
พูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสี่ยวผูเถาพูดเสียงน้อยใจ "ตัวนายมีขี้เต็มไปหมด ถ้ามันเปื้อนเสื้อผ้าของหนูล่ะจะทำยังไง! นี่คือชุดใหม่ที่ปะป๊าทำให้หนูนะ วันนี้เพิ่งใส่ครั้งแรกเอง!"
พูดจบ เจ้าตัวน้อยก็ลูบแขนเสื้ออย่างกับของล้ำค่า "ดีจังๆ เมื่อกี้ตอนถังอุจจาระระเบิด เสื้อสวยๆ ของหนูไม่ได้เปื้อน ไม่งั้นหนูเสียดายแย่เลย!"
ฮั่วหรุ่นจือ "......"
คำพูดแทงใจดำชะมัด!
เขาไม่ชอบฟังเอาซะเลย!
อ๊ากกกก!!!
น่าชัง!!!!
ทำไมบนโลกนี้ถึงมีเด็กสามขวบที่ปราบยากแบบนี้!!
เขาไม่ยอม!
ฮั่วหรุ่นจือกัดฟันกรอด พลางเดินพลางถกแขนเสื้อ "กลัวเสื้อผ้าเปื้อนใช่ไหม? วันนี้ข้าน้อยจะทำให้เสื้อผ้าเจ้าต้องเปื้อนให้ได้!"
พูดจบ ก็ไม่รังเกียจความสกปรก งัดเอาเศษขี้ชิ้นหนึ่งออกจากเสื้อผ้าตัวเอง แล้วเดินเข้าไปหาผูเถา "กล้าทำให้คุณชายน้อยต้องกินขี้ คุณชายน้อยจะให้เจ้าได้ลองรสชาติขี้ดูเดี๋ยวนี้แหละ!"