กลิ่นหอมนมจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูก ดึงสติฮั่วหานถานออกจากอารมณ์หม่นหมอง
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นมืออวบขาวของเสี่ยวผูเถาแบลูกอมต้าหมู่ทู่ไว้บนฝ่ามือ ก็รู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ
นี่มัน… ตอนเขายังเล็ก คุณแม่ชอบซื้อลูกอมต้าหมู่ทู่ให้เขา…
วินาทีต่อมา ฮั่วหานถานนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง ก็เบือนหน้าหนี น้ำเสียงเย็นชา "ฉัน… ไม่กินลูกอม"
ตั้งแต่อายุห้าขวบ วันที่พ่อแม่เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เขาก็ไม่เคยกินลูกอมอีกเลย
เขาเกลียดกลิ่นหอมและความหวานเลี่ยนของลูกอมนม
มันมีแต่จะทำให้เขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันที่พ่อแม่จากไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า…
เมื่อหวนนึกถึงอดีต ในแววตาฮั่วหานถานพลุ่งพล่านไปด้วยความเจ็บปวด
เขาหลับตาลง ถอนหายใจแผ่วเบา พยายามขับไล่ความทรงจำแสนทุกข์ทรมานนั้นออกจากสมอง
แต่ในวินาทีต่อมา ลูกอมนมหอมหวานเม็ดหนึ่งก็ถูกยัดเข้าปากเขาจนได้
กลิ่นหอมนมที่ห่างหายไปนาน ผสานรสชาติแห่งความทรงจำ กระจายซ่านไปทั่วปลายลิ้นอย่างฉับพลัน
ฮั่วหานถานทั้งร่างราวกับถูกสาปเป็นหิน ตกตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก็เห็นขนมต้มน้อยวัยสามขวบยืนอยู่ตรงหน้า จ้องมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
"พี่หานถาน ตอนไม่สบายใจ กินลูกอมสักเม็ดก็ดีขึ้นแล้ว!"
"ตอนผูเถายังเด็ก มักจะเสียใจเวลาถูกคนอื่นด่าว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อ ตอนนั้นหนูมักจะร้องไห้ไปหาซือฟู่ ถามท่านว่าปะป๊ากับมาม๊าของผูเถาอยู่ที่ไหน ทำไมพวกเขาถึงต้องทิ้งเสี่ยวผูเถาไว้ ให้เสี่ยวผูเถาโดนคนอื่นด่าว่าเป็นลูกนอกสมรสไม่มีใครเอา"