เจียงเม่ากั๋วเห็นนางเปิดโปงเรื่องน่าอายของตนต่อหน้าคนหมู่มากก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง กระชากผมของนางแล้วตบหน้าฉาดใหญ่หนึ่งฉาด
“แกมีหน้าไหนมาว่าฉัน? ถ้าแกคลอดลูกชายให้ฉันไม่ได้ ฉันจะเร่ร่อนเกียจคร้านแบบนี้หรือ?”
“ถ้าแกเร่งคลอดลูกชายให้ฉันสักคน ฉันคงออกไปดิ้นรนเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนไปแล้ว!”
“ฉันอยากได้ลูกชาย มันผิดหรือ? แกมันแม่ไก่แก่ที่ออกลูกเป็นไก่ตัวผู้ไม่ได้! บังอาจมาตีฉัน! วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”
ทั้งสองพัวพันกัน ล้มหงำลงกับพื้นแล้วฟาดงวงฟาดงากันยกใหญ่
เรื่องราวบานปลายใหญ่โต จนกระทั่งข้างผู้บังคับการการเมืองเองก็ได้รับข่าว
ผู้บังคับการการเมืองสั่งคนให้มาเคลียร์ฝูงชนทันที ทั้งยังให้ทหารสองนายออกไปลากตัวอิ่นตงเหมยกับเจียงเม่ากั๋วที่กำลังตะลุมบอนกันไปอบรม
สุดท้าย ก็ให้จ้าวอวี่โจวพาเสี่ยวผูเถามาพบตนที่ห้องทำงาน
ลานบ้านที่เคยอึกทึกครึกโครม ในที่สุดก็สงบเงียบลง
เจียงหลิ่วจือใจลอยเคว้งคว้าง จูงมือจ้าวเจียวเจียวที่กำลังร่ำไห้เสียงดังเข้ามาในห้อง
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นเช่นนี้
เดิมทีนางต้องการให้พ่อกับแม่ของตนกดดันจ้าวอวี่โจว บีบให้เขาต้องหลับนอนกับนาง
แต่ผลกลับกลายเป็น “ขโมยลูกไก่ไม่ได้แถมยังเสียข้าวเปลือก”
จ้าวอวี่โจวนอกจากจะยอมผ่อนปรนให้หย่าแล้ว แม่ของนางยังเอาเรื่องที่นางต้องทนเป็นหม้ายหนุ่มสาวเฝ้าเรือนหอถึงสามปีไปโพนทะนาอีก
ไม่เพียงเท่านั้น ไอ้ลูกไม่มีพ่อที่ชื่อผูเถานั่น ยังเป็นนักพรตน้อยที่ดูดวงทำนายเป็นอีกต่างหาก มันจับเอาความอื้อฉาวของพ่อนางมาเปิดโปงจนหมด จนแม่ของนางถึงกับฟิวส์ขาดต่อหน้าคน!