เด็กน้อยหน้าป่องด้วยความโกรธจ้องเขม็งไปที่เจียงยาผู้น้อย น้ำเสียงเล็ก ๆ ของเด็กน้อยเย็นยะเยือก “เจียงยาผู้น้อย เธอไม่สบายใช่ไหมล่ะ? พอดีฉันมีของขวัญจะให้เธอเลยนะ รับของขวัญไปแล้ว ไม่แน่อาจจะหายป่วยเลยก็ได้นะ0!”
พูดจบก็หันกลับไปมองพวกพี่ชายตัวเอง “เอาของขวัญออกมาได้แล้ว!”
ร่างของเจียงยาผู้น้อยแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองตามสัญชาตญาณ
ก็เห็นจ้าวจินหัวและคนอื่น ๆ หามป้ายที่คลุมด้วยผ้าสีแดงผืนหนึ่งมาวางไว้กลางห้องรับแขก
จากนั้นก็ดึงผ้าสีแดงออกในรวดเดียว เผยให้เห็นตัวอักษรบนป้าย
ทันทีที่ตัวอักษรปรากฏ ฝูงชนก็พากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นทันที
เห็นแต่บนป้ายแผ่นนั้น มีตัวอักษรกลม ๆ ป้อม ๆ ดูอ่อนเยาว์เขียนคำว่า [แย่งรังนกเขา] เอาไว้
ลายมือนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าองุ่นน้อยเป็นคนเขียน
“แย่งรังนกเขา? มันหมายความว่ายังไง?”
“นี่ไม่ใช่คำดี ๆ เลยนะ! องุ่นน้อยให้คำสี่คำนี้เป็นของขวัญ มันมีความหมายอะไร?”
ท่านผู้เฒ่าเจียงมองตัวอักษรบนป้าย สีหน้าดำคร่ำเครียด “หัวหน้าจ้าว! วันนี้พวกตระกูลจ้าวมาตีหน้ากันถึงที่หรือไง? คุณปล่อยให้หลานสาวคุณมาก่อกวนที่บ้านฉัน มันหมายความว่ายังไงกันแน่?!”
ท่านผู้เฒ่าจ้าวส่งเสียงเหอะเย็นชา “คุณจะรีบร้อนไปทำไม ฟังหลานสาวคนดีของฉันพูดให้จบก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“คุณ!” ผู้นำเจียงพูดไม่ออกเพราะความโมโห
“เอาล่ะ! ฟังข้าพูดกันก่อน!” องุ่นน้อยตะโกนสุดเสียง ขัดจังหวะผู้เฒ่าทั้งสองที่กำลังจะทะเลาะกัน
“ท่านปู่เจียง คุณน้าเจียง พวกคุณถูกเธอหลอกกันหมดแล้ว!” องุ่นน้อยชี้ไปที่เจียงยาผู้น้อย พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแบบเด็ก ๆ ว่า “เจียงยาผู้น้อยไม่ใช่เด็กเลย แต่เป็นคนแคระ! เธอแอบสูบบุหรี่กินเหล้าทำทุกอย่าง แถมยังเป็นคนร้ายลักพาตัวอีก!”