“ข้าทนมานานพอแล้ว เจ้าไม่มีหลักฐานอะไรเลยสักอย่าง กลับมาบอกว่ายาผู้น้อยเป็นของปลอม เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือ?”
“ตอนนี้ยาผู้น้อยก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นแล้วว่าคนที่ช่วยข้าไว้ในตอนแรกก็คือนาง แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าจะพิสูจน์ยังไง ว่าเรื่องที่เจ้าพูดเป็นความจริง?”
คำพูดของผู้นำเจียง บีบน้ำตาของผูเถาให้ไหลออกมาทันที
เด็กน้อยรู้สึกอัดอั้นตันใจสุด ๆ
ทั้ง ๆ ที่คนช่วยเขาไว้ก็คือตัวเอง
ทั้ง ๆ ที่เจียงยาผู้น้อยนั่นแหละคือคนที่คอยทำร้ายและวางแผนร้ายใส่ตัวเองตลอด
แต่พอตัวเองมาที่นี่เพื่อเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเจียงยาผู้น้อย ผู้นำเจียงกลับไม่เชื่อ?
อ๊าาาาาาา!!!
ไม่ไหวแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว!
เสี่ยวผูเถาจะระเบิดแล้ว!
ไฟโทสะในใจของเด็กน้อยถูกจุดติด ความอัดอั้นถูกความโกรธพัดกระหน่ำ กลายร่างเป็นมังกรน้อยพ่นไฟ ที่แค่แตะนิดเดียวก็พร้อมจะลุกโชน
“หลักฐานน่ะ ข้ามีแน่นอนอยู่แล้ว!”
เด็กน้อยจ้องเขม็งใส่ผู้นำเจียงด้วยแววตาดุดันน่ารักอย่างเหลืออด และเริ่มออกปากสั่งสอนอย่างหัวเสีย: “ท่านบอกว่าข้าหน้าตาน่ารักแต่จิตใจโหดร้าย ข้ายังจะบอกว่าท่านหน้าตาเคร่งขรึม แต่ใจมันขาดผึงเลยล่ะ!”
“เจียงยาผู้น้อยพูดอะไรท่านก็เชื่องั้นเหรอ? ข้าพูดอะไรก็กลายเป็นใส่ร้ายงั้นหรือ?!”
“แล้วท่านรู้ไหมว่าเจียงยาผู้น้อยทำอะไรกับข้าบ้าง?! นางร่วมมือกับเลขาหลี่ จ้างคนร้ายมาลักพาตัวข้า หมายจะฆ่าข้าปิดปาก เพราะกลัวว่าเรื่องที่เลขาหลี่กับนางร่วมมือกันหลอกท่านจะถูกเปิดโปง!”
“แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่าคนร้ายจะทำไม่สำเร็จ แล้วยังถูกข้าทำให้ไปมอบตัวกับตำรวจ ซัดทอดเลขาหลี่ออกมาอีก!”