ภายในห้อง
พี่เลี้ยงวางเจียงยาผู้น้อยลงบนเตียง ห่มผ้าให้เรียบร้อย "คุณหนูน้อย พักสายตาสักครู่เถิด บ่ายนี้ข้าจะมาปลุกท่าน"
กล่าวจบก็ปิดประตูห้องเดินจากไป
เสี่ยวผูเถาถือโอกาสนี้ เขยิบเข้าไปใกล้เตียง พินิจพิจารณาเจียงยาผู้น้อยอย่างถี่ถ้วน
เจียงยาผู้น้อยผู้นี้ ดูจากภายนอก ตัวนางก็โตกว่าหนูเพียงนิดเดียว
ทว่าบุคลิกลักษณ์ของนาง เหตุใดจึงช่างน่าประหลาดถึงเพียงนี้?
เจ้าตัวน้อยเกาท้ายทอย ตรึกตรองอย่างไรก็มิอาจเข้าใจได้
เจียงยาผู้น้อยคอยจนพี่เลี้ยงปิดประตูจากไป ก็เบิกตาขึ้นลุกนั่งทันที
นางกระโดดลงจากเตียง วิ่งมาถึงหน้าประตู "คลิก" เสียงหนึ่ง ก็ลั่นกลอนประตูอย่างรวดเร็ว
จากนั้น นางหันหลังเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง
แววตาใสซื่อไร้เดียงสาอันเป็นเอกลักษณ์ของนางพลันมลายหายสิ้น
นางจ้องมองตนเองในกระจก สีหน้าเด็กแรกเริ่มจางหาย เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นที่แฝงความเจนโลก
ดวงตาสีดำขลับคู่นั้น ส่อแววผ่านโลกโชกโชน ผิดแผกจากเด็กน้อยวัยสามขวบโดยสิ้นเชิง!
เจียงยาผู้น้อยลิ้นชัก ดึงกล่องบุหรี่ยี่ห้อต้าเฉียนเหมินจากซอกในออกมาอย่างชำนาญ หยิบบุหรี่หนึ่งมวนมาคาบไว้ในปาก
"แควก——"
ไม้ขีดขัดข้างกล่อง วาบแสงสีแดง
เจียงยาผู้น้อยจุดบุหรี่ ลากลึกเต็มปอด พ่นควันเป็นวงหนาทึบ
เสี่ยวผูเถาตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
วะ!?
เจียงยาผู้น้อยถึงกับสูบบุหรี่งั้นรึ?!
หนูน้อยรีบยกมือขึ้นปิดปาก กลัวตนจะเผลอส่งเสียง