"ฟิ้ว~"
เส้นสายสัมพันธ์ครอบครัวพันเข้ากับนิ้วก้อยของเจียงอวี้อวี่ แสงสีทองวูบวาบอยู่ไม่กี่วินาที แล้วก็กลายเป็นสีเทา
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า แววตาของเสี่ยวผูเถาที่เคยมีประกายความหวังก็ดับลงทันที กลายเป็นความผิดหวังและเจ็บปวด
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?
น้าเจียงไม่ใช่แม่ของเธอเหรอ?
ฮือ ๆ ๆ !!!
แม้แต่น้าเจียงก็ไม่ใช่แม่เธอ
แม่จ๋า ตอนนี้แม่อยู่ที่ไหนกันแน่!
เสี่ยวผูเถาเสียใจหนักจนหัวใจแทบสลาย หันไปซบอกฮั่วหานถาน แล้วร้องไห้เงียบ ๆ
ไหล่น้อยของเธอกระตุกขึ้นลง ไม่นานน้ำตาก็ทำให้เสื้อของฮั่วหานถานเปียกชื้น
ฮั่วหานถานรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก จึงอุ้มผูเถาขึ้นแล้วปลอบเบา ๆ ว่า "ผูเถาไม่ร้องนะ กรุงปักกิ่งก็แค่นี้เอง ไม่ช้าก็ต้องหาแม่ของเธอจนเจอแน่"
เมื่อพูดจบก็รีบหันเหความสนใจของเด็กน้อย "ไหนว่าเจ้ามีเรื่องแปลกที่บ้านตระกูลเจียงไม่ใช่หรือ? ยันต์ล่องหนมีเวลาจำกัด เราไปตามหาจุดแปลก ๆ ที่บ้านตระกูลเจียงกันเถอะ"
เสี่ยวผูเถาสูดจมูกฟึดฟัด เอามือเล็ก ๆ ป้ายน้ำตาอย่างแรง น้ำตาคลอแต่ก็พยักหน้า "ได้"
ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะเสียใจมาก
แต่เธอก็จะไม่ลืมเรื่องสำคัญ
เธอจะไม่ลืมว่าวันนี้มาที่บ้านตระกูลเจียงเพื่ออะไร
เสี่ยวผูเถาเช็ดน้ำตาให้แห้งอย่างว่าง่าย แล้วหยิบเข็มทิศจากถุงวิเศษออกมา ยกนิ้วทำท่าเสกชี้ไปที่ขมับ
หลับตาใช้ใจสัมผัสอยู่สามวินาที
เข็มของเข็มทิศในมือสั่นไหวอย่างรุนแรง
สุดท้ายเข็มก็ชี้ตรงไปยังตำแหน่งที่เสี่ยวผูเถายืนอยู่
"เฉียนหนึ่ง ตู้ยสอง หลีสาม เจิ้นสื่อ ซวิ่นอู่ ข่านลิ่ว... เจอแล้ว! ข่านลิ่ว อยู่ทางทิศตะวันตก!"