เสี่ยวผูเถาใช้มือดึงผ้าสีแดงปิดตาของท้าวเวสสุวรรณออกไป พร้อมกับขย้อนตากลอกขึ้นคำรบใหญ่ แล้วแหวะเสียงแก้มป่องตอบโต้กลับไปว่า "กับหน้าตาซักอย่างงี้ ถ้าโยนลงคอกหมู แม่หมูตัวแม่ยังรังเกียจเลย! ยังจะเป็นใหญ่อีก หนูว่าแกเนี่ยแหละใหญ่สุดในบรรดาตะพาบน้ำ! แม่หมูของคณะผลิตยังไม่อวดเก่งเท่าแกเลย! แกน่ะเป็นเบอร์ไหนกัน ยังจะกินพวกหนูอีก ฝันไปขา! รอดูสิ หนูจะถอนขนดำบนตัวแกออกมาให้หมดไปทำเป็นผมให้หมูป่า!"
เจ้าวิญญาณชั่วร้ายถูกเจ้าตัวจ้อยทำให้ขุดขี้ตาแทะฟัน รูจมูกพ่นควันดำออกมาเป็นพวย
"ว้าย!!" เสี่ยวผูเถาชี้มันแล้วร้องเสียงหลง "จมูกแกยังพ่นลมได้อีกเหรอ? เมื่อชาติก่อนแกไม่ได้เป็นหมูป่าจริง ๆ ใช่มั้ย?!"
"อาาาา!!!! เจ้าผีน้อยเชยๆ!!!! อยากตายเหรอ!" วิญญาณชั่วร้ายโกรธจนหน้าดำ ๆ ขึ้นสีตับหมู คำรามกึกก้องแล้วพุ่งเข้าใส่เสี่ยวผูเถา
เห็นเช่นนั้น ผูถีเต้าจ่างเย็นชา กัดนิ้วกลางจนแตก แล้วชโลมเลือดลงบนกระบี่เหรียญทองแดง
กระบี่เหรียญทองแดงส่องแสงสีแดงฉาน พุ่งเข้าปะทะวิญญาณชั่วร้ายทันที
"อสูรร้าย! หยุดยั้ง! ห้ามทำร้ายศิษย์รักข้า!"
กระบี่เหรียญทองแดงพุ่งตรงเข้าหาก้นของวิญญาณชั่วร้าย จัดการแบบพันปีฆ่าไม่เหลือซาก
เทพรูปปั้นของวิญญาณชั่วร้ายแข็งค้างทันที หันหลังกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ตบมือหนึ่งที่กระบี่เหรียญทองแดง "ของเฒ่า! แกก็อยากตายใช่ไหม!"
"เปรี้ยง!"
ง่ามมือของผูถีเต้าจ่างแตกกระจายจากแรงกระแทก ร่างทั้งร่างถูกสะบัดกระเด็นไปไกล ล้มลงบนโต๊ะบูชาอย่างหนักหน่วง ทำเครื่องสังเวยบนโต๊ะแตกกระจุยเป็นผุยผง
"อาจารย์!" เฉินเจ่าตาแดงก่ำด้วยความร้อนรน ตะโกนดังลั่นแล้ววิ่งเข้าไปประคองร่างอาจารย์ให้ลุกขึ้น