ตัวน้อยด่าเสร็จก็หันไปมองสี่มหาราชา แล้วเปลี่ยนท่าทีเป็นหน้าง้องแง้งน่าสงสารทันที
"คุณปู่ท้าวมหาราชา พวกคุณแสดงอภินิหารซะทีสักที! ของน่าเกลียดนี่ไม่เพียงยึดศาลเทพเจ้าเมือง แอบอ้างเป็นเทพเจ้า ยังจะฆ่าพวกหนูด้วย! พวกคุณดูสิ ซือฟู่ถูกมันตีจนบ้วนเลือดเลยนะ! มันถึงกับไม่ปล่อยแม้แต่หนูซึ่งเป็นเด็กอายุ 3 ขวบ ชะมัดเชี่ยจริง ๆ!"
ผูถีเต้าจ่างให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เอามือปิดอก ไอแรง ๆ สองครั้ง แล้วฉวยโอกาสเช็ดรอยเลือดที่มุมปาก แกล้งทำท่าทีอ่อนล้า
ปีศาจร้าย: "……"
ไม่ใช่สิ!
แล้วใครกันแน่ที่รังแกใคร?!
พวกครูศิษย์สามคนจุดประทัดใส่มัน แทบไม่ระเบิดมันตาย ตอนนี้กลับมาบอกว่ามันรังแกพวกเขา?
มันถูกต้องตรงไหน?!"
"ผูจิ้งชิน!" เสี่ยวผูเถาจ้องปีศาจร้ายด้วยแววตาเย็นชา
"คนที่ตั้งแท่นบูชาให้แก คือลูกหลานของแกใช่ไหม?"
"คนนั้นเป็นใคร แอบซ่อนอยู่ที่ไหน ถ้าแกพูดออกมา เฮงจะขอท่านเทพเจ้าผู้สูงสุดให้เก็บวิญญาณของแกไว้ทั้งดวง"
ปีศาจร้ายรู้ตัวว่าวันนี้หนีตายไม่รอด จึงหัวเราะเยาะ "ให้ฉันทรยศพวกเครือญาติและลูกหลานของฉัน? ตายไปเถอะ!"
"พวกแกวันนี้กำจัดฉันได้ แต่ไม่มีวันทำลายความทะเยอทะยานของตระกูลผูของฉันได้!"
ผูถีเต้าจ่างได้ยินดังนั้น คิ้วขมวดมั่นทันที
ตระกูลผู?
นามสกุลตระกูลนี้ช่างคุ้นหูจริง ๆ น่าจะเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง
สี่มหาราชามองปีศาจร้ายที่อวดดียั่วยุ ก็ลุกวาบด้วยไฟแค้น
"ไม่สำนึกบาปกรรม! สมควรถูกประหาร!"
ท้าววิรุฬหกชักดาบวิเศษในมือ ฟันลงอย่างไม่คิดอะไร
คลื่นพลังดาบเฉียบคมพร้อมสัญญาณแห่งการทำลายทุกสิ่ง ฟันตรงลงที่ปีศาจร้าย