อาเฒ่าหวังร่างสั่นเทาทั้งตัว ดวงตาขุ่นมัวเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ
“ข้าก็ไม่ได้อยากทำเช่นนี้...”
“ฮั่วอันกั๋วข่มขู่ข้า เขาบอกว่าคุณชายสามกับคุณนายสามตายเพราะข้า ถ้าข้าไม่ช่วยมันทำร้ายเจ้าต่อ มันจะไปแจ้งจับข้า ให้ข้าติดคุกชดใช้ด้วยชีวิต”
“ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่คน ข้ามันสัตว์เดรัจฉาน!” อาเฒ่าหวังพูดพลางตบหน้าตัวเองอย่างแรง “ข้าผิด! ข้าผิดจริงๆ!”
ฮั่วหานถานยืนมองเขาอย่างสงบนิ่ง ไม่เคลื่อนไหว
ผูเถาเห็นว่าความจริงปรากฏชัดแล้ว จึงรีบคว้ามือของฮั่วหานถาน พูดเสียงเบาว่า “พี่หานถาน ความจริงก็ปรากฏแล้ว แต่ชัดเจนว่าคุณย่าท่านก็ยังไม่เปลี่ยนใจ ดังนั้น...”
พูดถึงตรงนี้ เสียงของเจ้าตัวเล็กกดต่ำลงอีก “ใช้ตอนที่คุณย่ายังรู้สึกผิดอยู่สักหน่อย เอาของที่ควรเป็นของท่านคืนมาเถอะ!”
ฮั่วหานถานก้มมองขนมต้มน้อยข้างกาย หัวใจสั่นสะเทือน
ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสี่ยวผูเถาก็ปล่อยมือ หันไปทางคุณนายผู้เฒ่าฮั่ว น้ำเสียงเจื้อยแจ้วแฝงแววเยือกเย็น
“คุณย่าฮั่ว จะบอกความจริงให้ฟังนะ! ข้ามาช่วยตระกูลฮั่วขับไล่สิ่งชั่วร้ายก็เพราะเห็นแก่หน้าพี่หานถานล้วนๆ!”
“ตอนนี้วิญญาณชั่วร้ายถูกกำจัดแล้ว ข้าควรได้รับค่าทำนายของข้าได้แล้ว!”
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วสะดุ้งจากความตกใจที่ได้รู้ความจริง รีบรวบรวมสติกล่าวว่า “ท่านเซียนน้อยวางใจเถอะ เมื่อคืนข้าเตรียมของตอบแทนไว้พร้อมแล้ว รอให้ท่านตื่นจึงจะมอบให้”
พูดจบก็สั่งคนไปเอาค่าทำนายมา
ผูเถายกมือขัดจังหวะ “เงินและตั๋วข้าไม่ต้องการ ข้ามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว”