ฮั่วอันกั๋วชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้ามองด้วยความตกใจ
ก็เห็นท้องแบนราบของตัวเอง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กลับป่องออกมาเหมือนลูกบอล
เมื่อครู่เขาอยู่ในสภาพแสงเทียนใกล้ดับ ฝืนฮึดสุดกำลังลุกขึ้นมาเสกคาถาไสยดำ
พออะดรีนาลีนฮวบลง ความเจ็บปวดราวกับมีดกรีดคว้านไส้ในท้องก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“อ๊ากกก!!!!!!” ฮั่วอันกั๋วกุมท้องทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด กลิ้งเกลือกไปมา “ปวด! ปวดเหลือเกิน! ช่วยด้วย! ช่วยด้วยครับ!”
ทุกคนในที่นั้นพากันงุนงงกับสถานการณ์พลิกผันนี้
นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“อันกั๋ว! อันกั๋ว!”
“คุณพ่อ!!”
“คุณพ่อ! คุณพ่อเป็นอะไรไปครับ?!”
หวังเชี่ยนและลูกทั้งสี่คนรีบเข้าไปประคองด้วยความร้อนรน
แต่ฮั่วอันกั๋วเจ็บปวดเกินไป
เขาเจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยว เส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นมา หวังเชี่ยนและฮั่วหรุ่นจือกับคนอื่น ๆ ที่เข้าไปประคอง ต่างก็ถูกเขาปัดแขนจนใบหน้าเป็นรอยข่วน
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วตกใจกับเหตุการณ์นี้จนลุกพรวดขึ้นยืน หน้าซีดเผือดหันไปถามเสี่ยวผูเถา “ท่านเซียนน้อย! ท่านดูหน่อยเร็ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เสี่ยวผูเถาเอามือลูบคาง หน้าผากมุ่นเล็กน้อย สีหน้าก็งุนงงเช่นกัน
ท่าทางของฮั่วอันกั๋วแบบนี้ ชัดเจนว่าถูกคาถาไสยดำของตัวเองเล่นงานเข้าแล้ว
แต่ทอฟฟี่ที่ถูกเสกคาถาไสยดำลูกล่ะ เมื่อวานเธอโยนทิ้งไปแล้วนี่นา!
เด็กน้อยลูบคางขบคิด
ครู่ใหญ่จึงตระหนักได้
“หนูรู้แล้วเจ้าค่ะ!”
คนตระกูลฮั่วต่างพากันมองเธอ
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วรีบถาม “ท่านเซียนน้อย ท่านคำนวณออกแล้วหรือ?”
ผูเถามองท้องของฮั่วอันกั๋วที่พองโตขึ้นเรื่อย ๆ ในพริบตาก็ขยายใหญ่เท่าคนท้องสิบเดือน ในแววตาฉายแวบหนึ่งของความเหยียดหยัน