เสี่ยวผูเถาจ้องหน้าฮั่วหานถานด้วยสีหน้าจริงใจ
"ชะตาพี่หานถานสูงศักดิ์นะ ถึงจะไม่มีการปกป้องจากตระกูลฮั่วแล้ว ต่อไปก็ต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แน่นอนจ้ะ!"
สามตามารตายแล้ว ขาพี่หานถานก็หายด้วย ชะตาพุทธบุตรของเขาได้ถูกทำลายขั้นแรกไปแล้ว
ถึงหลังจากนี้จะยังมีเรื่องร้ายๆ กับภัยพิบัติบ้าง แต่มีเสี่ยวผูเถาอยู่ทั้งคน ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ!
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วถูกคำพูดของผูเถาจนหน้าแดงเถือกด้วยความอับอาย
ถึงจะบอกว่านี่เป็นเรื่องครอบครัวตระกูลฮั่ว แต่เรื่องนี้ ลึกๆ แล้วก็เป็นเพราะนางผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวทำเรื่องไม่ถูกต้อง
"ท่านเซียนน้อย ข้า..."
"อย่ามาเสแสร้งพูดจาสวยหรูเลยจ้ะ!" เสี่ยวผูเถาขัดจังหวะนางตรงๆ ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด "แกก็แค่ลำเอียง ไม่รักพี่หานถาน ก็เลยใจดำให้พี่หานถานต้องทนทุกข์"
"ต่อให้ฮั่วอันกั๋วทำพ่อแม่เขาตาย แล้วยังทำให้พี่หานถานนั่งรถเข็นมาสิบกว่าปี มันจะเป็นอะไรไปล่ะ พี่หานถานก็แค่เสียขาไปสองข้างกับพ่อแม่ แต่ไอ้ลูกชายคนโปรดของแกน่ะเสียสิทธิ์ฝังในสุสานตระกูลนะ!"
"ถ้ามันถูกไล่ออกจากตระกูลฮั่ว พอตายไปก็เข้าสุสานตระกูลไม่ได้ ต้องตั้งหลุมผีเดียวดาย ตายไปแล้วตระกูลฮั่วยังไปเซ่นไหว้อย่างเปิดเผยไม่ได้อีก น่าสงสาร น่าเวทนาจริงๆ เลย!"
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วถูกเจ้าตัวเล็กเยาะเย้ยใส่ หน้าแดงก่ำ "ข้า..."
เสี่ยวผูเถาไม่เปิดโอกาสให้นางพูด มืองอน้อยๆ กวักเบาๆ "ออกมาเถอะ!"
หลี่ซันที่หลบอยู่ในที่มืดก็ผลักอาเฒ่าหวังเข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันทีอย่างดุดัน "เข้าไป!"