นานอยู่กว่าอีกฝ่ายจะรับสาย "เจิงเจิง"
เสียงชายหนุ่มทุ้มต่ำแหบห้าว ดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มตา
"เมื่อคืนไม่กลับบ้านเลยหรือไง?"
"ยุ่งจนถึงตีสาม เห็นว่าดึกเกินไป กลัวกลับไปแล้วรบกวนการพักผ่อนของเธอ เลยนอนหลับๆ ในห้องพักของบริษัทไป"
"จริงเหรอ?"
"เธอไม่เชื่อผมเหรอ?"
"เปล่า ฉันแค่กลัวว่าบริษัทจะมีปัญหาแล้วเธอปิดฉัน"
"เรื่องบริษัทจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอไม่ต้องห่วง"
"งั้นก็ดี ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องบอกฉันเสมอ ห้ามปิดบัง เราสองคนเป็นสามีภรรยากัน มีอะไรก็ต้องช่วยกันแบ่ง"
"...ได้"
หรงเจิงวางสาย ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปทานอาหารเช้าข้างล่าง
ทานอาหารเช้าเสร็จก็เช่นเคย คุณลุงเฉินไปส่งเธอทำงาน
ตอนเที่ยง เพื่อนร่วมงานที่รับปรึกษาออนไลน์ปวดท้อง ให้หรงเจิงช่วยรับช่วงสักพัก
หรงเจิงล็อกอินเข้าไปในบัญชีของตัวเอง
ใครรับปรึกษา ใครก็ต้องรับผิดชอบ นี่คือกฎของโรงพยาบาล
แต่เธอไม่คิดว่า เพิ่งล็อกอินได้ไม่นาน ผู้หญิงนิรนามที่มาปรึกษาเมื่อวานก็กลับมาอีก
"คุณหมอ เมื่อคืนเขาอยู่กับฉันและลูกทั้งคืน ปล่อยให้ภรรยาเขานอนเหงาคนเดียว นี่แสดงว่าในใจเขา ฉันสำคัญกว่าภรรยาเขาใช่ไหม?"
ถึงแม้คำพูดนี้จะทำลายสามัญสำนึกแค่ไหน แต่ในฐานะจิตแพทย์ หรงเจิงไม่สามารถตำหนิได้ ทำได้แค่ชี้แนะ
คิดอยู่นาน เธอก็พิมพ์ตอบ "ดูเหมือนคุณจะใส่ใจเขามาก แต่เขามาหาคุณทั้งที่แต่งงานแล้ว คุณคิดว่าคุณจะได้ความรักที่สมบูรณ์และเท่าเทียมจริงๆ หรือ?"
"ความสัมพันธ์ของคุณทั้งคู่เริ่มต้นจากการปกปิดและการหลอกลวง มันจะได้ความมั่นคงที่ยั่งยืนจริงหรือ?"
อีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วมาก "เขาบอกว่าจะรับผิดชอบฉันและลูก ฉันเชื่อเขา"
"เขาแค่ต้องใช้เวลาจัดการชีวิตคู่ของเขา ฉันรอได้ เพราะฉันรู้ว่าเขารักฉัน"
หรงเจิงส่ายหน้า พิมพ์ตอบ "ถ้าเขาเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบจริงๆ แล้วจะนอกใจภรรยาได้ยังไง?"
ส่วนความรัก...
"ความรักที่แท้จริงคือการเคารพ คือการเปิดเผย ความสัมพันธ์ที่ต้องหลบซ่อนตลอดเวลา แก่นแท้ของมันคือการทำลายล้าง คุณไม่สามารถเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ได้ ต้องใช้ชีวิตอยู่ในความไม่สบายใจ ความระแวง และการรอคอย นานวันไปอารมณ์ ชีวิต และชื่อเสียงของคุณจะได้รับผลกระทบทั้งหมด"
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับทันที หรงเจิงคิดว่าบางทีเธออาจจะฟังคำพูดของเธอเข้าไปบ้าง กำลังจะชี้แนะต่อไป แต่กลับมีประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดส่งมา
"คุณหมอ ครั้งที่แล้วคุณบอกว่าคนเราไม่ควรยึดติดกับความรักที่ไม่มีจริง ถ้าคุณเป็นภรรยาเขา คุณหย่าแน่นอนใช่ไหม?"
คนๆ นี้...
ไม่เพียงแค่ไม่ฟัง แต่ยังบิดเบือนความหมายที่เธอพูดอีก
บิดเบือนก็บิดเบือนเถอะ ยังเอาเธอไปตั้งสมมติฐานอีก
ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอจะหย่าไหม
เธออยากจะตอบกลับไปจริงๆ ว่า "ฉันกับสามีรักกันดีมาก ไม่มีวันหย่าร้างเด็ดขาด!"
แต่อีกฝ่ายเป็นคนไข้ เธอตอบแบบนั้นไม่ได้
หรงเจิงถอนหายใจยาว พิมพ์บนคีย์บอร์ด "ฉันรู้ขอบเขตของตัวเอง ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นนั้น ไม่จำเป็นต้องทนต่อไปให้เสียเวลา"
"จริงด้วย ภรรยาควรจะรู้จักที่ไปเอง เอาแต่รั้งไว้แบบนั้นมันดูไร้ความหมาย"
หรงเจิง: "..."
ใครให้สิทธิ์เธอพูดคำที่กลับด้านความจริงขนาดนั้นได้ลงคอ?
หรงเจิงถือว่าได้ซึมซับความหมายของคำว่า "ไร้ยางอาย" อย่างลึกซึ้งจากคนไข้คนนี้
โชคดีที่อีกฝ่ายพูดจบก็ออฟไลน์ไป ไม่เช่นนั้นหรงเจิงกลัวว่าตัวเองจะทำลายจรรยาบรรณวิชาชีพ ไปวิพากษ์วิจารณ์ศีลธรรมความเป็นมนุษย์กับเธอ
หลังเลิกงาน หรงเจิงกลับบ้านไปห่ออาหาร แล้วไปโรงพยาบาลประชาชนทานข้าวเย็นกับลั่วชิงเหอ
"อ้อ ใช่แล้ว" ลั่วชิงเหอกำลังทานข้าวอยู่ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ "ได้ยินว่าลูกของซูชิงหย่าไม่ค่อยแข็งแรง พอกลับมาประเทศก็ต้องนอนโรงพยาบาลเลย"
หรงเจิงถามแบบไม่คิดมาก "ลูกเธอเป็นอะไร?"
"รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยรู้ วันนี้หลังฉีดยาเสร็จ ฉันแวะไปแผนกกฎหมายของเครือลู่กรุ๊ป ตอนไปทำธุระได้ยินคนอื่นคุยกัน ดูเหมือนเครือลู่กำลังจะร่วมมือกับเครือซูแล้ว พวกปากมากบางคนก็เริ่มเอาเรื่องสามีเธอกับซูชิงหย่ามาเม้าท์กัน"
หรงเจิงขมวดคิ้ว "เครือลู่จะร่วมมือกับเครือซูแล้วเหรอ?"
ลั่วชิงเหอตกใจ "เรื่องนี้ลู่เผยชวนไม่บอกเธอเหรอ?"
หรงเจิงส่ายหน้า "ไม่ได้บอก"
"ฉันนึกว่าเขาปรึกษาเธอก่อนแล้วซะอีก"
"เรื่องงานของเขา ฉันไม่เคยยุ่ง"
"มันไม่เหมือนกัน เรื่องที่เกี่ยวกับซูชิงหย่า เขาไม่ควรปิดเธอ"
หรงเจิงเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
ลั่วชิงเหอเห็นสีหน้าหมองคล้ำของหรงเจิง ก็เก็บความโมโหในใจลง "ยังไงเธอก็ไปถามเขาเองต่อหน้าเถอะ เผื่อจะมีเหตุผลอะไร สามีภรรยากัน ต้องคุยกันเยอะๆ"
หรงเจิงพยักหน้า "ได้"
พอหรงเจิงกลับถึงบ้าน ก็รู้สึกหงุดหงิดไม่สบายใจ คงเป็นเพราะคนท้องคิดมากไปเองได้ง่ายๆ
ในหัวเธอคิดแต่เรื่องที่ว่าทำไมลู่เผยชวนต้องปิดเรื่องเครือลู่จะร่วมมือกับเครือซู?
แล้วก็ ถ้าจะร่วมมือกันขนาดนั้น การที่ซูชิงหย่ากลับประเทศ ลู่เผยชวนน่าจะรู้ แต่เขากลับไม่เคยเอ่ยถึงต่อหน้าเธอเลย
ทำไมต้องปิดเธอหมดทุกอย่าง?
หรือว่าไม่ได้มองว่าเธอเป็นคนใกล้ชิดที่สุด หรือว่า...
ในใจมีเงื่อนงำ?
ตอนกลางคืน ลู่เผยชวนกลับบ้านเกือบเที่ยงคืน เข้าไปในห้องนอน เห็นหรงเจิงยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ก็เดินไปนั่งที่ขอบเตียง "ไม่บอกให้เธออย่ารอฉันเหรอ?"
หรงเจิงปิดหนังสือวางไว้ข้างๆ "มีเรื่องจะถามเธอ"
ลู่เผยชวนเหมือนเช่นเคย วางมือทั้งสองข้างบนขาบวมๆ ของหรงเจิง นวดเบาๆ "ถามสิ"
ความผ่อนคลายที่ส่งมาจากน่อง ทำให้ใจที่ยุ่งเหยิงของหรงเจิงสงบลงบ้าง "เครือลู่กำลังจะร่วมมือกับเครือซูหรือเปล่า?"
มือของลู่เผยชวนชะงักไปครู่หนึ่ง "ลั่วชิงเหอบอกเธอเหรอ?"
"อืม"
"ปากเธอนี่... เธอกำลังจะคลอดแล้วแท้ๆ ยังทำให้เธอกังวลอีก" น้ำเสียงลู่เผยชวนแฝงการตำหนิเล็กน้อย "เรื่องนี้ยังไม่แน่นอน ฉันตั้งใจว่าจะรอให้เธอคลอดก่อน แล้วค่อยปรึกษากัน ตัดสินใจทีหลัง ไม่คิดว่าเธอจะบอกเธอเร็วขนาดนี้"
ที่แท้ก็ยังไม่แน่นอน
เขาก็ไม่ได้คิดจะปิดเธอ แค่เป็นห่วงสุขภาพร่างกายของเธอ ตั้งใจจะรอให้เธอคลอดลูกก่อนแล้วค่อยปรึกษากัน
เธอเกือบเข้าใจเขาผิดไปแล้ว
ลู่เผยชวนมองหรงเจิงด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าเธอไม่เห็นด้วย ต่อให้เหล่าผู้ถือหุ้นจะกดดันฉัน แค่ไหน ฉันก็จะไม่ร่วมมือกับเครือซู ในใจฉัน ความรู้สึกของเธอสำคัญกว่าเรื่องอื่นทั้งหมด"
เมื่อปีก่อน ลู่เผยชวนเพื่อเธอ ยุติความร่วมมือทั้งหมดกับเครือซู ทำให้บริษัทเสียหายหนักมาก เหล่าผู้ถือหุ้นพากันบ่นไม่หยุด แต่ก็ถูกเขาระงับด้วยวิธีบังคับไว้ได้
ปีนี้มา เหล่าผู้ถือหุ้นพูดถึงเรื่องการกลับมาร่วมมือกับเครือซูอยู่เรื่อย ลู่เผยชวนมักจะวุ่นวายหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับเรื่องนี้
ถ้าเขาตกลงร่วมมือตรงๆ เธออาจจะรู้สึกอึดอัด ไม่มีความสุข
แต่ความจริงคือเขาต่อต้านด้วยการแบกรับความกดดันตลอดมา
หรงเจิงเป็นคนแบบที่ใครให้ดีกับเธอหนึ่งส่วน เธอจะตอบแทนถึงสามส่วนหรือสิบส่วน
ลู่เผยชวนทำเพื่อเธอขนาดนี้ เธอจะเห็นแก่ตัวปล่อยให้เขาลำบากใจไปเรื่อยๆ ได้ยังไง?
แล้วก็... "การร่วมมือเป็นผลดีทั้งสองฝ่าย มีเงินให้ทำไมไม่ทำ ตอนนี้ลูกใกล้จะเกิดแล้ว อนาคตจะมีที่ต้องใช้เงินอีกเยอะ"
"เธอมีวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่า ฉันเองที่ใจแคบ" ลู่เผยชวนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็พูดต่อ "อ้อ ใช่แล้ว ได้ยินอี้เฉินบอกว่าน้องสาวเขากลับประเทศมาแล้ว"