ซูอี้เฉินเป็นพี่ชายของซูชิงหย่า และเป็นเพื่อนสนิทของลู่เผยชวน
หนึ่งปีก่อน ซูชิงหย่าใส่ยาให้เธอ แต่ซูอี้เฉินกลับมาขอโทษเธอในภายหลัง
ลู่เผยชวนก็เคยถามเธอว่าเธอจะว่าอะไรไหมถ้าเขายังคงคบหากับซูอี้เฉิน
เรื่องคนละเรื่อง ความผิดเป็นของซูชิงหย่า เธอก็คงไม่โกรธไปถึงซูอี้เฉิน
หรงเจิง: "ฉันรู้"
ลู่เผยชวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "เธอรู้ได้ยังไง?"
ลู่เผยชวนไม่เคยปิดบังอะไรเธอ และเขาไม่ได้เอ่ยชื่อซูชิงหย่าด้วยซ้ำ แต่เรียกน้องสาวของอี้เฉินต่างหาก
ความไม่พอใจทั้งหมดในใจหรงเจิงหายไปทันที เธอพูดหยอกล้อ "ลองทายดูสิ"
"หรือว่าเธอจ้างคนมาสอดแนมฉัน?" ลู่เผยชวนพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเช่นกัน
"พูดบ้าๆ อะไรกัน" หรงเจิงทำหน้าตาไม่พอใจใส่ลู่เผยชวน "ถ้าเธอคิดจะทำอะไรผิดต่อฉันจริงๆ การสอดแนมเธอก็ไร้ประโยชน์ ชิงเหอเป็นคนบอกฉันเอง"
"ทำไมมีเรื่องเธอทุกที่เลยนะ?" ลู่เผยชวนยิ้มอย่างจนใจ
หลังจากนั้นครึ่งเดือน หรงเจิงแทบไม่ได้เจอลู่เผยชวนเลย
เขาบอกว่าจะจัดการเรื่องบริษัทให้เรียบร้อยล่วงหน้า และเมื่อเธอลาคลอด เขาจะอยู่ข้างๆ เธอ รอคอยการคลอดของลูกด้วยกัน
วันนี้เป็นวันทำงานสุดท้ายของเธอ เหลืออีกเพียงครึ่งเดือนก่อนกำหนดคลอด พรุ่งนี้เธอจะเริ่มลาคลอด
เมื่อส่งมอบงานเสร็จ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็มาที่ออฟฟิศของหรงเจิงด้วยตัวเอง
จางปั๋วเหนียนเห็นหรงเจิงจะไปชงชา ก็รีบพูดว่า "เธออย่าลำบากเลย ฉันไม่ดื่มอะไรทั้งนั้น พูดสองสามประโยคแล้วจะไป"
หรงเจิงวางแก้วลง นั่งลงพร้อมกับจางปั๋วเหนียน "ผู้อำนวยการมีอะไรจะสั่งสอนเพิ่มเติมหรือเปล่าคะ?"
"ยังเป็นเรื่องที่เคยคุยกับเธอเรื่องการไปศึกษาที่โรงพยาบาลหนึ่งแห่งในกรุงปักกิ่ง โอกาสดีนะ เธอจะลองคิดอีกครั้งไหม?"
ครั้งนี้มีโควต้าไปศึกษาแค่สามคนเท่านั้น อีกสองคนเขาให้แผนกอื่นไป ส่วนอีกหนึ่งคนเขาอยากให้หรงเจิง เธอเป็นคนเก่ง เขาหวังว่าเธอจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้
หรงเจิงยิ้มและส่ายหัว "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณผู้อำนวยการสำหรับความหวังดี แต่บ้านของฉันอยู่ที่เมืองเจียงเฉิง ฉันไม่อยากแยกจากครอบครัว"
โรงพยาบาลหนึ่งแห่งในกรุงปักกิ่งมีชื่อเสียงทั่วประเทศ เป็นสถานที่ที่แพทย์หลายคนใฝ่ฝัน ก่อนแต่งงานกับลู่เผยชวน หรงเจิงก็ฝันอยากทำงานที่นั่นเช่นกัน
แต่ตอนนี้เธอมีลู่เผยชวนและลูก ความกระตือรือร้นในอาชีพการงานลดน้อยลง ตอนนี้เธอแค่อยากอยู่กับครอบครัว ใช้ชีวิตที่สงบสุข
จางปั๋วเหนียนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ ลุกขึ้น "งั้นกลับบ้านไปพักผ่อนดูแลตัวเองด้วย ฉันรอทานไข่แดงนำโชคนะ"
"ได้ค่ะ" หรงเจิงเตรียมลุกขึ้นไปส่งผู้อำนวยการ
จางปั๋วเหนียนรีบยกมือห้าม "เธอนั่งอยู่เถอะ ไม่ต้องส่ง" พูดจบก็เดินไปทางประตู เดินไปสองสามก้าวก็หยุด หันกลับมามองหรงเจิง "ยังมีเวลาอีกสองเดือนก่อนจะยืนยันโควต้า ถ้าเธอเปลี่ยนใจ บอกฉันได้ตลอดเวลา"
หรงเจิงอยากจะบอกว่าเธอจะไม่เปลี่ยนใจ แต่ก็ไม่ดีที่จะปฏิเสธความหวังดีของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงพยักหน้า "ได้ค่ะ"
หลังจากผู้อำนวยการไป หรงเจิงเริ่มเก็บของ การลาคลอดครั้งนี้มีเวลามากกว่าสามเดือน เธอวางแผนจะใช้เวลานี้อ่านตำราแพทย์ให้มาก เพื่อหวังว่าหลังคลอดลูกแล้ว จะสอบเป็นหัวหน้าแพทย์
ตำราแพทย์รวมกับของใช้จำเป็น ใส่กล่องกระดาษได้หนึ่งกล่อง
เพราะท้องใหญ่ หรงเจิงเก็บของเสร็จก็เหนื่อยหอบ เธอเอามือเท้าสะเอวค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ คว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะ
ห้าโมงครึ่งแล้ว
ลู่เผยชวนบอกว่าวันนี้เป็นวันทำงานสุดท้ายของเธอ เขาจะมาช่วยเก็บของเร็วๆ แล้วพาเธอไปทานข้าวที่บ้านใหญ่ด้วยกัน ตอนนี้ก็เลยเวลาเลิกงานไปครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอก็เก็บของเองเสร็จแล้ว ทำไมเขายังไม่มาอีก?
หรงเจิงโทรหาลู่เผยชวน เสียงเรียกดังกวนนานแต่ก็ไม่มีใครรับ สุดท้ายก็ตัดสายเอง
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อก่อนไม่เกินสามวินาทีเขาก็รับสาย ข้อความก็ตอบกลับทันที แต่ช่วงหลังๆ โทรศัพท์บ่อยครั้งที่ไม่มีคนรับ ข้อความก็ตอบช้าลง
ยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?
หรงเจิงรู้สึกผิดหวังนิ่งๆ เหมือนลู่เผยชวนไม่ใส่ใจเธอเหมือนเมื่อก่อน
แต่คิดถึงว่าเขายุ่งเพราะอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอใกล้คลอด หลังจากนี้พวกเขาจะร่วมกันต้อนรับการเกิดของลูก ความผิดหวังในใจก็จางหายไปไม่น้อย
ช่างเถอะ เธอกลับเองก็ได้
ลู่เผยชวนบอกจะมารับเธอ คุณลุงเฉินก็เลยไม่มา เธอได้แต่นั่งแท็กซี่กลับบ้าน
หรงเจิงเรียกแท็กซี่ผ่านโทรศัพท์ แล้วยกกล่องเดินไปที่ประตู ท้องใหญ่เกินไป ยกกล่องลำบากมาก
ก้มต่ำเกินไปก็กดท้องเจ็บ
ยกสูงเกินไปก็บังสายตา
โชคดีที่เพิ่งจะออกจากออฟฟิศ นักศึกษาแพทย์ที่เธอฝึกด้วยเห็น ก็รีบยกกล่องจากมือเธอไป ส่งเธอขึ้นแท็กซี่จนถึงแล้วถึงกลับ
เพิ่งถึงบ้าน หรงเจิงก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่สามี "นี่กี่โมงแล้ว พวกคุณยังไม่มาอีก?"
น้ำเสียงไม่พอใจ ชัดเจนว่าโกรธนิดหน่อย
คนในตระกูลลู่ที่ถูกใจให้เป็นสะใภ้คือซูชิงหย่า แต่ลู่เผยชวนไม่สนใจคำคัดค้านของครอบครัว ยืนยันจะแต่งงานกับเธอ ทำให้คนในตระกูลลู่ไม่ชอบเธอมาก
เธอเป็นคนอ่อนโยน รู้จักกาลเทศะ ระมัดระวังทุกอย่าง แต่ก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาเปลี่ยนใจได้
ต่อมาหรงเจิงก็คิดได้ ถ้าความจริงใจแลกกับความจริงใจไม่ได้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องยื่นหน้าไปรับความเย็นชา
ดังนั้นนอกจากทุกสุดสัปดาห์ที่ไปทานข้าวที่บ้านใหญ่กับลู่เผยชวน ซึ่งเป็นธรรมเนียมของตระกูลลู่ เวลาอื่นๆ หรงเจิงจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าคนในตระกูลลู่เลย
แต่วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่เช้าแม่สามีก็โทรมา บอกให้เธอกับลู่เผยชวนคืนนี้ต้องกลับไปทานข้าวที่บ้านใหญ่
"เผยชวนยังเลิกงานไม่เสร็จ..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ ปลายสายก็พูดแทรกขึ้นมา "เขายุ่งแล้วเธอก็ยุ่งอีกหรือ? ใกล้จะคลอดแล้วยังอุ้ยท้องใหญ่ไปทำงานบ้าๆ นั่นอีก ตระกูลลู่เราขาดเงินแค่นั้นหรือไง?"
หรงเจิงชินกับคำพูดเยาะเย้ยถากถางของแม่สามีแล้ว ถือโทรศัพท์ไว้ไม่พูดอะไร
การอดทนไม่ใช่เพราะกลัว แต่ไม่อยากให้ลู่เผยชวนลำบากใจ
"เธอรีบมาก่อนเถอะ ซือหยานกลับมาแล้ว หน้าใหญ่แค่ไหน ยังจะให้เขารออีกหรือ"
พูดจบประโยคนั้นก็วางสายไปเลย
หรงเจิงฟังเสียงสัญญาณตัดสายในโทรศัพท์ งงไปชั่วขณะ
ซ่งซือหยานกลับมาแล้ว?
ซ่งซือหยานเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลลู่ เป็นพี่ชายของลู่เผยชวน ตอนอายุ 15 ปีถูกรับเลี้ยงโดยตระกูลลู่ เลี้ยงมา 13 ปี สองปีก่อนได้กลับไปสืบสกุล กลับไปสู่ตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงสุดในกรุงปักกิ่ง
ตระกูลลู่ในเมืองเจียงเฉิงถือเป็นเจ้าใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับตระกูลซ่งในกรุงปักกิ่งแล้ว ไม่มีทางสู้ได้เลย
ตระกูลซ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ร้อยปี มีรากฐานมั่นคง อำนาจแผ่ขยายไปทั่วโลก
ถ้าตระกูลลู่เป็นจอมยุทธ์ประจำถิ่น ตระกูลซ่งก็เป็นมังกรที่ทะยานไปทั่วทั้งสี่ทิศ
ตระกูลซ่ง ใหญ่โตมโหฬาร อำนาจก็ซับซ้อนยิ่ง
ซ่งซือหยานเป็นหลานชายคนโตของตระกูลซ่ง มีสถานะพิเศษ ดังนั้นพอเขากลับสู่ตระกูลซ่งก็ก่อให้เกิดความวุ่นวายนองเลือดทันที
มีข่าวลือว่าเขาโหดเหี้ยม ฆ่าคนไม่ยั้ง แม้แต่ญาติสนิทก็ลงมือได้ ในวงการธุรกิจก็เด็ดขาดเฉียบขาด ทำให้คู่แข่งหลายบริษัทหวาดกลัว เพียงสองปีก็มั่นคงครองตำแหน่งประธานบริษัทซ่งกรุ๊ป
หรงเจิงเคยเจอซ่งซือหยานแค่ครั้งเดียวในวันแต่งงานของเธอกับลู่เผยชวน
หน้าตาของเขาดีมาก เรียวหน้าคมคาย เป็นรูปโฉมระดับท็อปที่ใครเห็นก็ต้องตะลึง
แต่ทว่า ท่าทางเขาหนาวเย็นราวกับน้ำค้างแข็ง ลึกล้ำราวกับห้วงน้ำ อำนาจผู้นำแผ่ออกมาน่าเกรงขาม ทำให้ใครๆ ไม่กล้ามองนาน