ลู่เผยชวนมีแววตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะซ่อนมันไว้ในพริบตา "วันนี้คนที่ไปคุยงานด้วยเป็นผู้หญิง เธอเอารถไปเข้าศูนย์ พอเซ็นสัญญาเสร็จฉันก็ไปส่งเธอกลับบริษัท"
หรงเจิงไม่ได้สงสัยอะไร ขึ้นรถไป
ลู่เผยชวนช่วยหรงเจิงคาดเข็มขัดนิรภัยให้ แล้วเดินอ้อมหน้ารถขึ้นฝั่งคนขับ ขับมุ่งหน้าไปยังสุยโม่เซิงเซียง
ระหว่างทานข้าว โทรศัพท์ของลู่เผยชวนที่วางบนโต๊ะก็ดังขึ้น
หรงเจิงเห็นลู่เผยชวนใส่ถุงมือกำลังแกะกุ้งให้เธอ ตั้งใจจะช่วยรับสายแล้วเปิดลำโพงให้
"อย่ารับ" ลู่เผยชวนเอ่ยห้าม เห็นหรงเจิงมองมาด้วยแววสงสัย ก็ทำสีหน้าเรียบเฉยพูดว่า "เบอร์แปลกๆ น่าจะเป็นสายสแปม วางสายเถอะ"
หรงเจิงพยักหน้า วางสายไป
แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที เบอร์เดิมก็โทรเข้ามาอีกครั้ง
สายสแปมที่วางสายไปแล้ว ไม่มีทางโทรกลับมาอีก
"อาจจะเป็นของลูกค้า" ลู่เผยชวนถอดถุงมือออกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย
หรงเจิงฟังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร เห็นเพียงสีหน้าของลู่เผยชวนเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันใด
เธอกลั้นความกังวลไว้ พอเขาวางสายก็รีบถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
"ที่บริษัทมีเรื่องด่วน ฉันต้องไปหน่อย"
"ตอนนี้เลยเหรอ?"
ลู่เผยชวนมองข้าวของหรงเจิงที่เพิ่งกินไปไม่กี่คำ "เธอกินข้าวก่อนเถอะ พอกินเสร็จฉันส่งเธอกลับบ้านแล้วค่อยไป"
หรงเจิงไม่อยากให้ตัวเองทำให้ลู่เผยชวนต้องเสียเวลา "เธอไปเถอะ ฉันจะโทรหาคุณลุงเฉินให้มารับ"
"ไม่ต้อง ฉันรอเธอได้"
หรงเจิงจับมือลู่เผยชวนไปวางบนท้องที่กำลังตุงของเธอ "ลูกยังรอพ่อไปหาค่านมอยู่เลย ไปเถอะ ฉันดูแลตัวเองได้"
ลู่เผยชวนลูบท้องของหรงเจิงเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "ได้ ฉันฟังเธอ"
เขาช่วยหรงเจิงแกะกุ้งให้เสร็จ แล้วโทรหาคุณลุงเฉิน ก่อนจะจากไป
หรงเจิงทานข้าวเสร็จ คุณลุงเฉินก็มาพอดี
ระหว่างทางกลับบ้าน หรงเจิงนึกถึงสีหน้าตึงเครียดตอนที่ลู่เผยชวนรับสายระหว่างทานข้าว รู้สึกไม่วางใจ เลยส่งข้อความหาเขา [เรื่องที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง?]
อีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วมาก [กำลังจัดการอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ใช่เรื่องใหญ่]
หรงเจิงวางใจได้ทันที แล้วโทรหาลั่วชิงเหอ "คนยุ่งอย่างเธอ ทานข้าวยัง?"
"นี่เป็นหยุดน้ำเกลือขวดสุดท้าย หลังจากนี้ก็ไม่มีแล้ว" เสียงผู้หญิงแปลกหูที่ดูเหม่อลอยเล็กน้อยดังมาจากปลายสาย
หรงเจิงรู้สึกหัวใจกระตุก "เธออยู่โรงพยาบาล? เป็นอะไรไป?"
"ฉันโดนรถชนนิดหน่อย..."
"รถชน? หนักไหม? อยู่โรงพยาบาลไหน?"
"เธออย่าตกใจไป แผลเล็กน้อย อีกสองวันก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว"
"ต้องนอนโรงพยาบาลแล้ว ยังว่าเล็กน้อยอีกเหรอ? รีบบอกฉันมา เธออยู่โรงพยาบาลไหน? ห้องอะไร?"
ลั่วชิงเหอบอกรายละเอียดที่อยู่มา
หรงเจิงวางสายแล้วให้คุณลุงเฉินพาไปโรงพยาบาลประชาชน
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา
หรงเจิงเข้าไปในตึกผู้ป่วยใน เดินมาถึงบริเวณลิฟต์ ก็บังเอิญเห็นลู่เผยชวน
เขาถือถุงช้อปปิ้งในมือข้างหนึ่ง อีกมือถือโทรศัพท์กำลังดู
"เผยชวน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ลู่เผยชวนได้ยินเสียงที่คุ้นเคย มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นขึ้นเล็กน้อย นิ่งไปวินาทีหนึ่งแล้วจึงเงยหน้าขึ้น "เจิงเจิง เธอก็มาโรงพยาบาลเหรอ?"
"ชิงเหอถูกรถชน ฉันมาเยี่ยมเธอ"
"ฉันมาเยี่ยมลูกค้าคนหนึ่ง"
ระหว่างที่ทั้งคู่พูดกัน ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
ลู่เผยชวนประคองหรงเจิงเข้าไปในลิฟต์ "ทนายลั่วอยู่ชั้นเท่าไหร่?"
หรงเจิง: "ชั้น 12"
ลู่เผยชวนกดเลข 12 แล้วก็กด 9 ตาม
หรงเจิงมองป้ายบอกชั้นในลิฟต์ ชั้น 9 คือแผนกทารกแรกเกิด จึงถามด้วยความสงสัย "เธอจะไปแผนกทารกแรกเกิดทำไม?"
ลู่เผยชวนยกถุงในมือ "ภรรยาลูกค้าคลอดลูก ให้ฉันช่วยซื้อของใช้แม่และเด็กมาฝาก"
โลโก้บนถุงหรงเจิงรู้จัก เป็นร้านขายของใช้แม่และเด็กยี่ห้อดัง เธอกำลังจะคลอดก็เลยเคยศึกษาข้อมูลพวกนี้มาบ้าง
"เธออยากไปดูด้วยกันไหม?" ลู่เผยชวนถามอย่างเอาใจใส่
หรงเจิงรู้สึกสนใจจริงๆ ตอนนี้เธอต้านทานเด็กแรกเกิดไม่ไหวเลย แต่... "ไม่ล่ะ ฉันเป็นห่วงชิงเหอ แล้วก็ลูกค้าของเธอ ฉันไปด้วยก็คงไม่สะดวก"
ลิฟต์มาถึงชั้น 9
ลู่เผยชวนไม่ได้รีบออกไป มือกดปุ่มเปิดประตูไว้ มองหรงเจิง "เดี๋ยวฉันส่งเธอกลับบ้านนะ?"
"เรื่องที่บริษัทจัดการเสร็จแล้วเหรอ?"
"ส่งเธอกลับบ้านก่อน แล้วฉันค่อยไปบริษัท"
"เธออย่าไปกลับไปกลับมาให้เมื่อยเลย พอเยี่ยมลูกค้าเสร็จก็ไปทำงานได้เลย ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน คุณลุงเฉินมากับฉัน"
"ได้ ฟังเธอ" ลู่เผยชวนก้าวออกจากลิฟต์ มองประตูลิฟต์ปิดลงและลิฟต์เคลื่อนขึ้นข้างบน แล้วจึงหันหลังเดินเข้าไปด้านใน
หรงเจิงมาถึงห้องพักผู้ป่วย หลังจากพูดคุยกับลั่วชิงเหอได้สักพักก็รู้ว่า ลั่วชิงเหอเกิดอุบัติเหตุตอนที่กำลังโทรศัพท์กับเธอ
เผลอสมาธิ รถชนราวกั้น
"ไม่น่าแปลกใจที่เธอวางสายกะทันหัน ฉันนึกว่าเธอยุ่ง" หรงเจิงรู้สึกผิดเต็มหน้า "ถ้าฉันรู้ว่าเธอกำลังขับรถ ฉันคงไม่..."
"หยุดเลย ไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันเป็นคนโทรหาเธอเอง ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นแบบนี้ เลยไม่กล้าบอก"
โชคดีที่แค่กระดูกแขนซ้ายส่วนปลายแตกเล็กน้อย ถือว่าร้ายที่สุดในความโชคร้าย
หรงเจิงอยากอยู่ดูแลลั่วชิงเหอ
ลั่วชิงเหอปฏิเสธ "ไม่ได้ เธอท้องโตขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเป็นฉันที่ดูแลเธอมากกว่า"
"งั้นเธอย้ายไปโรงพยาบาลเซียะเหอไหม ฉันจะให้เพื่อนร่วมงานช่วยดูแลเธอเป็นพิเศษ"
เซียะเหอคือโรงพยาบาลที่หรงเจิงทำงานอยู่
"ฉันไม่ได้ป่วยหนักอะไร จะให้ดูแลเป็นพิเศษทำไม ไม่จำเป็น"
หรงเจิงไม่ได้ยืนกรานอีก นั่งอยู่สักพัก นัดกันว่าพรุ่งนี้เลิกงานแล้วจะมาเป็นเพื่อนทานข้าวกับลั่วชิงเหอ แล้วก็จากมา
ระหว่างรอลิฟต์ เธอส่งข้อความหาลู่เผยชวน [ฉันกลับก่อนนะ]
ปกติเขาจะตอบกลับทันทีเสมอ
แต่ครั้งนี้หรงเจิงรออยู่พักใหญ่ ปลายทางก็เงียบ
จนกระทั่งสองทุ่มกว่า ลู่เผยชวนถึงตอบกลับมา [ขอโทษนะ ยุ่งอยู่ตลอด เธอกับลูกพักผ่อนเถอะ อย่ารอฉัน คืนนี้คงดึกมาก]
[ได้]หรงเจิงวางโทรศัพท์ อ่านหนังสือเกี่ยวกับการเลี้ยงลูกอยู่พักหนึ่งก็หลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น หรงเจิงตื่นขึ้นมา พบว่าข้างกายว่างเปล่า
เธอนอนนิ่งๆ ประกอบกับท้องใหญ่ ยิ่งไม่ขยับตัวไปมา หมอน ผ้าปู ที่นอนข้างๆ ไม่มีร่องรอยของการถูกขยำ
เห็นได้ชัดว่าคืนก่อนลู่เผยชวนไม่ได้กลับมา
นับตั้งแต่แต่งงานกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน
หรือว่าบริษัทมีเรื่องใหญ่จริงๆ แล้วลู่เผยชวนปิดบังเธอไว้?
หรงเจิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาลู่เผยชวน...