ทั้งคู่กลับถึงบ้าน เฉียวหลานซูถอดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายกับเสื้อตัวนอกแขวนไว้บนตะขอ
ที่จริงแล้ว เธอรู้สึกผิดอยู่บ้างเพราะเรื่องฉู่เหลียงจวิน
ฉินหยวนเจิ้งรู้จักฉู่เหลียงจวินดี แต่ทำได้เพียงจัดคนคอยจับตาดูอีกฝ่าย ไม่อาจลงมือทำอะไรได้
เพราะฉู่เหลียงจวินยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลย
แต่เฉียวหลานซูรอไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เธออยากฆ่าฉู่เหลียงจวินให้ตาย เธอจึงต้องล่อให้อีกฝ่ายติดกับ
เธอกลัวว่าถ้าฉินหยวนเจิ้งรู้เข้า เขาจะคิดว่าเธอใจดำอำมหิต อยู่ดี ๆ ก็คิดทำร้ายคนธรรมดาที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
เรื่องนี้จะให้พี่เจิ้งรู้ไม่ได้
ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ จู่ ๆ มือใหญ่ก็เอื้อมมาจับคางเธอให้เงยขึ้น จ้องหน้าเธอแล้วถามว่า “คิดอะไรอยู่? เมื่อกี้ผมพูดกับคุณ ทำไมไม่ตอบล่ะ?”
ฉินหยวนเจิ้งเป็นคนติดภรรยามาก แค่พูดกับเธอสองประโยคแล้วไม่ได้รับคำตอบ เขาก็รีบตามมาถามทันที
เฉียวหลานซูรีบซ่อนความคิดของตัวเองไว้ ดวงตาคู่งามเป็นประกายระยิบระยับ เธอยิ้มพลางพูดว่า “เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินคุณพูด คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ฉินหยวนเจิ้งก้มหน้ามองเธอแล้วพูดว่า “ผมบอกว่า ผ้ากันน้ำที่ซักไว้เมื่อตอนเช้าแห้งแล้ว ตอนนี้ผมปูเรียบร้อยแล้ว”
เฉียวหลานซู “……”
เฉียวหลานซูมองเขาอย่างจนคำพูด
ไม่พูดเสียยังดีกว่า
ฉินหยวนเจิ้งเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้
เขาพูดว่า “ผมไปทำกับข้าวแล้วนะ”
ตั้งแต่ทั้งคู่แต่งงานกัน ตอนกลางวันพวกเขากินข้าวที่โรงอาหาร ส่วนตอนเย็นกลับบ้านมาก็เป็นฉินหยวนเจิ้งที่รับหน้าที่ทำอาหาร
ไม่ใช่ว่าเฉียวหลานซูไม่อยากทำ แต่ฉินหยวนเจิ้งไม่ยอมให้เธอเข้าครัวหรือจับมีดทำครัวเลย