เฉียวหลานซูแวะไปเดินดูของที่ร้านสหกรณ์การค้า ใช้บัตรเสบียงกับเงินที่ได้มาจากซุนหมิงหยง ซื้อเส้นก๋วยเตี๋ยวตากแห้งมาสองห่อ แล้วยังซื้อกระป๋องเนื้อมาอีกสองกระป๋อง
จากนั้นเธอก็ซื้อบิสกิตมาครึ่งชั่ง เตรียมเอากลับไปกินเป็นอาหารมื้อดึก เพราะอยู่ที่นี่เธอกินไม่เคยอิ่มเลย กลางคืนก็หิวทุกวัน
ผักผลไม้สดมีน้อยมาก ยิ่งในฤดูหนาวทางภาคเหนือก็แทบหาซื้อไม่ได้
เธอเคยได้ยินว่าทางหน่วยมีผักที่ปลูกในโรงเรือน แต่ผักเหล่านั้นจัดสรรให้หน่วยโดยเฉพาะ
คนทั่วไปจึงหาซื้อได้ยาก
เฉียวหลานซูคิดว่าตัวเองกับฉินหยวนเจิ้งคงไม่มีวาสนาต่อกัน แต่ฉินหยวนเจิ้งช่วยชีวิตเธอไว้ ทั้งยังช่วยเหลือเธอมาหลายครั้ง เธอจึงถามเสี่ยวหยางว่า “หัวหน้าพลตระเวนหยาง ฉันอยากซื้อของไปมอบให้ผู้บัญชาการฉินเพื่อขอบคุณที่เขาช่วยเหลือ คุณคิดว่าฉันควรซื้ออะไรดี”
หัวหน้าพลตระเวนเสี่ยวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ผมก็ไม่รู้ว่าผู้บัญชาการชอบอะไร คุณเสี่ยวเฉียว ไม่ต้องซื้อหรอกครับ ผู้บัญชาการไม่รับหรอก หน่วยของเรามีกฎระเบียบ ห้ามรับของขวัญครับ”
เฉียวหลานซูได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็ครุ่นคิดอีกครั้ง ก่อนจะถามว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันส่งจดหมายขอบคุณไปที่หน่วยของพวกคุณได้ไหม”
หัวหน้าพลตระเวนเสี่ยวหยางพยักหน้า “แบบนี้ดีครับ ผู้บัญชาการต้องดีใจแน่”
เฉียวหลานซูคิดได้ก็ลงมือทำทันที พอกลับถึงโรงแรมรับรอง เธอก็เริ่มเขียนจดหมายขอบคุณ
……
ส่วนฉินหยวนเจิ้ง วันนี้ตอนเที่ยงเขาตั้งใจไปที่โรงงานผลิตอาหาร เพื่อพบกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอย่างหยางเหวินหยาน
หยางเหวินหยานคิดว่าเขามาเพราะเรื่องซุนหมิงหยง จึงพูดไม่หยุดว่า “หยวนเจิ้งเอ๊ย ต้องขอโทษจริง ๆ ฉันไม่รู้เลยว่าไอ้ซุนหมิงหยงนั่นจะกล้าปลอมตัวเป็นนายทหาร แล้วยังมาหลอกลวงคนที่นี่ ถ้าฉันรู้เสียก่อน ไม่มีทางให้มันเข้ามาทำงานในโรงงานเด็ดขาด”