ฉินหยวนเจิ้งกับหยางเหวินหยานดื่มเหล้ากันอยู่บ่อย ๆ
ฝีมือการดื่มของฉินหยวนเจิ้งไม่เลวเลย ทั้งหมดล้วนฝึกฝนมาจากในหน่วย
หยางเหวินหยานเห็นหวางหุยผิงหยิบเหล้าออกมา ก็พูดขึ้นทันทีว่า “โอ้ นี่เหล้าเฟินจิวนี่นา ไม่เลวนี่ หาซื้อยากใช่ไหม?”
หวางหุยผิงยิ้มแล้วพูดว่า “ก็พอไหว ฉันสะสมบัตรแลกเหล้าไว้ เลยซื้อได้หนึ่งชั่งที่ร้านสหกรณ์การค้า วันนี้หิมะตกหนักพอดี พวกเราดื่มกันสักหน่อย ให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น”
พูดพลาง เธอก็วางแก้วเหล้าสี่ใบลงบนโต๊ะแล้วเริ่มริน “ฉันอุ่นเหล้าไว้แล้ว เดี๋ยวรินให้พวกคุณเอง”
เติ้งเสียวเจินกับหยางเหวินหยานมองหวางหุยผิงแล้วรู้สึกจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนดี
แม้หน้าตาจะธรรมดาไปหน่อย แต่เธอก็เป็นแม่บ้านแม่เรือนและขยันขันแข็ง ที่สำคัญยังมีลูกชายอีกคน เลี้ยงลูกชายจนโต ต่อไปเด็กก็เรียกฉินหยวนเจิ้งว่าพ่อ แบบนี้ไม่ดีหรือไง
หวางหุยผิงยกเหล้ามาให้พวกเขา คนละหนึ่งแก้ว เหล้าอุ่นกำลังดี ทั้งยังหอมกลมกล่อม
นี่เป็นเหล้าดีจริง ๆ ปกติหาซื้อได้ยากมาก หยางเหวินหยานชอบดื่มมาก
เขาพูดกับฉินหยวนเจิ้งว่า “มา เสี่ยวหยวน พวกเราพี่น้องไม่ได้ดื่มด้วยกันนานแล้ว วันนี้ถือโอกาสดื่มกันให้เต็มที่สักหน่อย”
ฉินหยวนเจิ้งพยักหน้า แล้วยกเหล้าดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง หิมะกำลังโปรยปรายลงมา ขอบหน้าต่างกับทิวทัศน์ไกล ๆ พลันกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างงดงามก็จริง แต่หนาวเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตอนนี้น้องสาวตัวน้อยกำลังทำอะไรอยู่