วันนี้บ้านของหยางเหวินหยานคึกคักเป็นพิเศษ
ตั้งแต่เช้า เติ้งเสียวเจินก็ลากเติ้งเหวยจวินมาช่วยกันเตรียมของ
พอได้ยินว่าพี่สาวจะจัดให้เขาไปดูตัว แถมอีกฝ่ายยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของหวางเสวี่ย เติ้งเหวยจวินก็เริ่มรู้สึกเขินขึ้นมา
ผู้ชายที่กำลังเขินก็พูดน้อยลง ทั้งวันเอาแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่ในบ้าน
ช่วยเติ้งเสียวเจินซื้อกับข้าว กลับมาทำอาหาร ว่างเมื่อไรก็รีบถูพื้นกวาดบ้าน จัดบ้านจนสะอาดเอี่ยม
ตอนหยางเหวินหยานกลับมาถึงบ้าน เห็นบ้านสะอาดเรียบร้อยก็รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
เพราะที่บ้านไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ปกติสามีภรรยาคู่นี้ต่างก็งานยุ่ง งานบ้านจึงไม่มีใครทำ
พื้นบ้านก็หลายวันถึงจะถูสักครั้ง บางทีถ้าเปื้อนขึ้นมา เติ้งเสียวเจินก็แค่หยิบไม้กวาดมากวาดลวกๆ
วันนี้เติ้งเหวยจวินเหมือนคนบ้า ทำงานบ้านไม่หยุดไม่หย่อน
กวาดพื้นทั่วบ้านจนหมด แล้วยังถูอีกสองรอบ
เสื้อผ้าที่แขวนอยู่ตรงระเบียงถูกเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าจนหมด ห้องน้ำก็ถูกล้างอีกรอบ
จากนั้นเขาก็เดินวนอยู่ในห้องรับแขก จัดโซฟา เช็ดโต๊ะอาหาร เห็นของตรงไหนรกก็จัดให้เรียบร้อยอีกครั้ง
หยางเหวินหยานแทบไม่มีที่ให้เหยียบ
เขายืนอยู่หน้าประตู เพิ่งถอดเสื้อโค้ทแขวนขึ้นไป
เติ้งเหวยจวินก็เดินเข้ามา เอาเสื้อโค้ทของเขาลงมา จัดให้เรียบร้อยแล้วค่อยแขวนกลับขึ้นไปใหม่
หยางเหวินหยาน “...”
หยางเหวินหยานยิ้มแล้วถามเติ้งเหวยจวินว่า “ขอถามหน่อยนะ สหายเติ้งเหวยจวิน ตอนนี้ผมนั่งโซฟาได้หรือยัง?”
เติ้งเหวยจวิน “...”
เติ้งเหวยจวินเกาหัวอย่างเขินๆ แล้วพูดว่า “พี่เขย อย่าแกล้งผมเลย นี่บ้านพี่ พี่อยากนั่งตรงไหนก็นั่งสิ”
หยางเหวินหยานยิ้มพลางพูดว่า “ไอ้หนุ่ม พอแล้ว เลิกจัดได้แล้ว ในบ้านสะอาดเรียบร้อยพอแล้ว นายทำแบบนี้จนฉันไม่กล้าเดินเข้าไปเลย”
เติ้งเหวยจวินเขินจนหนีเข้าไปในครัว
วันนี้เติ้งเสียวเจินหาซื้อไขมันหมูมาได้ยากมาก เธอเจียวไขมันหมู แล้วเอากากหมูมาทำแกงรวมมิตรหม้อใหญ่
เริ่มจากเอามันฝรั่งหั่นชิ้นลงไปทอดกับกากหมูสักพัก จากนั้นเติมน้ำ ใส่เส้นก๋วยเตี๋ยวแห้ง เห็ดหูหนู หัวไชเท้า กะหล่ำปลี และอย่างอื่นลงไปต้มรวมกัน
ปกติเวลาทำแกงรวมมิตรไม่มีกากหมูใส่ รสชาติก็ไม่หอมแบบนี้