เมื่อเฉียวหลานซูได้ยินคนอื่นพูดถึงตัวเอง ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที เธอพูดว่า “เรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว อย่าล้อฉันเลย”
ฉินหยวนเจิ้งโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ว่า “เรื่องผู้ชายคนนั้น ฉันได้ยินเสี่ยวหยางเล่าให้ฟัง ช่วงนี้เขาไม่มาแล้วใช่ไหม?”
เฉียวหลานซูพยักหน้า แล้วตอบเสียงเบาเช่นกันว่า “ไม่มาแล้ว”
ฉินหยวนเจิ้งพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
พรุ่งนี้เขาก็ต้องกลับเขตเหมืองแล้ว ถึงตอนนั้นจะเรียกเสี่ยวหยางมาถามให้ชัด ดูซิว่าผู้ชายคนนั้นเป็นยังไงกันแน่
กินข้าวเสร็จ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เติ้งเสียวเจินกับหวางเสวี่ยต่างกล่าวลากันอย่างสุภาพ
ตอนหวางเสวี่ยมา เธอถือไข่มาหนึ่งถุง ตอนจะกลับ เติ้งเสียวเจินจึงหยิบบิสกิตหนึ่งห่อให้เธอเอากลับไปด้วย
ตอนหวางเสวี่ยยืนอยู่ตรงประตูเตรียมกลับ เธอยังคงปฏิเสธว่า “วันนี้เราสองพี่น้องมากินข้าว อาหารที่เธอทำก็จัดเต็มมากแล้ว จะรับของจากเธออีกได้ยังไง รีบเอากลับไปเถอะนะ อย่าปฏิเสธกันอีกเลย”
เติ้งเสียวเจินยัดบิสกิตใส่อ้อมแขนเธอไม่หยุด พลางทำหน้าขึงขังพูดว่า “ดูเธอสิ เราสองคนสนิทกันขนาดนี้แล้ว อย่าทำตัวห่างเหินกันเลย”
พูดแล้ว เธอก็หันไปยิ้มให้หวางไห่ถัง แล้วบอกว่า “ไห่ถัง ต่อไปถ้าว่างก็พาพี่สาวมาหาฉันได้นะ อย่าเกรงใจฉันเลย”
หวางไห่ถังยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
เธอเหลือบมองเข้าไปในบ้าน ก็เห็นเติ้งเหวยจวินยืนอยู่ข้างหลังเติ้งเสียวเจิน แอบมองเธออยู่เหมือนกัน
หวางเสวี่ยปฏิเสธอยู่หลายครั้ง ท้ายที่สุดก็รับบิสกิตเอาไว้
เธอยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นพี่สะใภ้ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ”
เติ้งเสียวเจินพยักหน้า แล้วถามว่า “สามีเธอมารับใช่ไหม เขามาถึงหรือยัง?”
หวางเสวี่ยตอบว่า “น่าจะถึงแล้ว ฉันบอกให้เขามารอที่หน้าหมู่บ้านตอนสองทุ่มตรง ตอนนี้ก็สองทุ่มสิบห้าแล้ว”
ตอนนี้ข้างนอกมืดสนิท แม้ในบ้านจะมีไฟฟ้าใช้แล้ว แต่ไฟถนนมีไม่มากนัก ตรอกซอกซอยบางแห่งมืดมิดไปหมด
เติ้งเสียวเจินจึงพูดว่า “ฉันให้เหวยจวินไปส่งพวกเธอสองคนข้างล่าง ถ้าสามีเธอยังไม่มา ก็ให้เหวยจวินอยู่รอเป็นเพื่อนสักพัก ยังไงเขาก็ว่างอยู่แล้ว”
หวางเสวี่ยมองหวางไห่ถังแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า “ได้ งั้นก็รบกวนเหวยจวินด้วยนะ”