ในรถหนาวเหน็บเกินไป ต่อให้ฉินหยวนเจิ้งจะมีความคิดวาบหวามอยู่บ้าง ตอนนี้ก็ยังไม่กล้าลงมือ
เขากลัวจะทำให้สาวน้อยหนาวจนป่วยเอา
ดังนั้นทั้งสองจึงหิ้วของกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็ว
พอได้รับไออุ่นจากเครื่องทำความร้อนในบ้าน เฉียวหลานซูก็รู้สึกว่าขาและเท้าที่ชาเพราะความหนาวเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เฉียวหลานซูถอดเสื้อคลุมกับผ้าพันคอของตัวเอง แล้วเขย่งปลายเท้าแขวนเสื้อผ้าไว้บนผนังให้เรียบร้อย
จากนั้นเมื่อฉินหยวนเจิ้งวางข้าวสารกับเผือกไว้ในครัว แล้วเดินมาถอดเสื้อผ้าตรงประตู เฉียวหลานซูก็รับเสื้อโค้ทที่เขาถอดออกมาอย่างเต็มใจ พลางพูดว่า “พี่เจิ้ง ให้ฉันช่วยนะคะ”
ฉินหยวนเจิ้ง “……”
สาวน้อยเรียกเขาว่าพี่เจิ้งด้วยน้ำเสียงหวานละมุน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉินหยวนเจิ้งคิดไม่ซื่อหรือเปล่า ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าแค่สาวน้อยเรียกเขาว่าพี่ คำเดียวก็ทำให้ร่างกายเริ่มร้อนผ่าวไปหมดแล้ว
เขาถอดเสื้อโค้ทออก แล้วถอดเสื้อคลุม ตามด้วยเสื้อเชิ้ต จนเหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวใน
กล้ามเนื้อใต้เสื้อกล้ามนูนแน่น แขนทั้งสองข้างกำยำแข็งแรง
เขายืนมองภรรยาสาวร่างเล็กที่กำลังเขย่งปลายเท้า พยายามแขวนเสื้อผ้าให้เขาอย่างสุดกำลัง
สายตาของเขาจับจ้องเฉียวหลานซู มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ไม่ยอมช่วยสักนิด เอาแต่มองภรรยาสาวลำบากลำบนแขวนเสื้อผ้าของเขาจนเสร็จ
ในใจเขาคิดว่า คุณเสี่ยวเฉียวน่ารักจริง ๆ นิสัยดีขนาดนี้ได้อย่างไรกัน อยู่ด้วยกันมาทั้งวัน แทบไม่เห็นเธอมีอารมณ์เสียเลย