เฉียวหลานซูอยากไปทำงานที่โรงงานผลิตอาหาร ฉินหยวนเจิ้งย่อมปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว
สาวน้อยอยากหางานทำ มีที่ให้ไปทำงานทุกวัน นับเป็นเรื่องดี
ไม่อย่างนั้น เธอไม่มีญาติมิตรอยู่ที่นี่ เอาแต่อยู่บ้านทุกวันก็ไม่ใช่เรื่อง
ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ งั้นพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เหวยจวิน ฝากน้องเฉียวของผมไว้ให้พวกคุณช่วยดูแลด้วยนะ”
หยางเหวินหยานโบกมือ “ไม่เป็นไร ๆ คนกันเองทั้งนั้น จะเกรงใจกันไปทำไม”
แต่เติ้งเหวยจวิน น้องชายของเติ้งเสียวเจิน กลับตกใจกับคำพูดของฉินหยวนเจิ้ง
เขาเป็นแค่คนงานธรรมดา ปกติอยากพูดกับผู้บัญชาการฉินสักสองสามคำยังต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก
แต่ตอนนี้ เพื่อคุณเสี่ยวเฉียว ฉินหยวนเจิ้งถึงกับพูดกับเขาว่า “รบกวน” เขาตกใจจนรีบลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ผู้บัญชาการฉินวางใจได้เลยครับ! ฝากคุณเสี่ยวเฉียวไว้กับผมเถอะ ตราบใดที่ผมอยู่ จะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอแน่นอน”
เติ้งเสียวเจินมองน้องชายทึ่ม ๆ คนนี้แล้วแทบไม่รู้จะพูดอะไร
ฉินหยวนเจิ้งกลับยกแก้วเหล้าขึ้นยืน แล้วชนแก้วกับเติ้งเหวยจวิน “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมาก”
ทุกคนเห็นท่าทีของฉินหยวนเจิ้งแล้วต่างก็ประหลาดใจ แม้แต่นายทหารหลินกับหัวหน้าพลตระเวนหยางยังมองหน้ากันอย่างงุนงง
ดูท่าคุณเสี่ยวเฉียวจะมีตำแหน่งพิเศษในใจผู้บัญชาการฉินไม่น้อยเลย
ผู้บัญชาการฉินคงเหมือนบ้านเก่าที่ไฟลุกโชน หัวใจเริ่มหวั่นไหวเสียแล้ว
กินข้าวกันเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว
หยางเหวินหยานบอกให้เฉียวหลานซูไปรายงานตัวที่โรงงานผลิตอาหารในอีกสองวัน ส่วนใบสมัครเขาจะช่วยกรอกให้เอง