ฉู่เหลียงจวินนั่งดักรออยู่หน้าประตูโรงงานผลิตอาหารมาตั้งแต่ช่วงบ่าย
ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานของโรงงานผลิตอาหาร เขารีบลุกขึ้นจากพื้น มือทั้งสองประสานกันซุกอยู่ในแขนเสื้อของเสื้อบุนวมสีเทาหม่น
เขาจ้องมองคนงานหญิงที่เดินออกมาจากโรงงานอยู่นาน ในที่สุดก็รอจนเฉียวหลานซูเดินออกมา
เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที แล้วรีบเดินตรงไปหาเฉียวหลานซู
เฉียวหลานซูเห็นฉู่เหลียงจวิน นอกจากจะตกใจแล้ว ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
แปลกจริง ตอนนี้ตามเหตุผลแล้วฉู่เหลียงจวินไม่น่าจะรู้จักเธอ ทั้งสองเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว ทำไมเขาถึงได้ยึดติดกับเธอขนาดนี้นะ?
หรือว่าเขาชอบผู้หญิงแบบเธอ?
เฉียวหลานซูคิดไม่ออก แต่ดูจากท่าทีของฉู่เหลียงจวินแล้ว เขาไม่มีความทรงจำจากชาติที่แล้วอย่างแน่นอน
เมื่อเห็นเสี่ยวหยางยืนอยู่ข้าง ๆ เฉียวหลานซูก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที
มีทหารอยู่ข้างกายเธอ ฉู่เหลียงจวินคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแน่
ตอนฉู่เหลียงจวินเห็นหัวหน้าพลตระเวนหยาง สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นแววตาก็พลันเย็นเยียบขึ้น
เขาเห็นทหารคนหนึ่งเดินอยู่ข้างเฉียวหลานซู ทั้งสองห่างกันเพียงช่วงแขน ทว่าท่าทางเวลาพูดคุยกันดูเป็นธรรมชาติมาก เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกันดี
ฉู่เหลียงจวินเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองอยู่ในใจ หรือว่าพวกเขากำลังคบกันเป็นแฟน?
ก็ไม่แปลกหรอก ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสะสวย ดูอายุยังน้อย แถมยังมีงานประจำทำ ฐานะทางบ้านก็คงไม่เลว
เมื่อเทียบกันแล้ว ฉู่เหลียงจวินที่คิดจะคบกับผู้หญิงคนนั้นก็คงเหมือนคางคกอยากกินเนื้อหงส์
แต่ฉู่เหลียงจวินกลับไม่ยอมแพ้