ตั้งแต่แต่งงานกับสาวใต้ ฉินหยวนเจิ้งก็เอาแต่คิดอยู่ทั้งวันว่าจะไปหาข้าวสารจากที่ไหน แล้วจะหาอาหารแบบคนใต้มาให้เธอได้อย่างไร
ภรรยาสาวของเขากินน้อยอยู่แล้ว ป้อนเธอก็ไม่ต่างจากป้อนแมว แต่ละวันกินไปไม่เท่าไรก็อิ่มแล้ว ต่อให้เพิ่มอีกก็ยังกินไม่ลง
ข้าวปริมาณเท่านี้ยังน้อยกว่าตอนที่เธออยู่บนเตาอุ่นเสียอีก
ฉินหยวนเจิ้งสงสารภรรยาสาวของตัวเอง
เมื่อก่อนเขาอยู่คนเดียว ไปไหนมาไหนลำพัง ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง
แต่ตอนนี้มีภรรยาสาวแล้ว ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม เขาต้องเลี้ยงดูภรรยาของตัวเอง ต้องหาทางให้เธอกินดีอยู่ดี
ดังนั้น เขาจึงเที่ยวเสาะหาว่าที่ไหนมีผักผลไม้สดบ้าง ต่อให้แพงหน่อยก็ไม่เป็นไร เขาจะประหยัดเงินของตัวเองแล้วซื้อให้เธอ
เขามีเพื่อนร่วมรบอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ทั้งยังมีเพื่อนร่วมรบอยู่ที่หนานชาง พอแต่งงานแล้วก็เขียนจดหมายไปหาเพื่อนร่วมรบ ขอให้ช่วยส่งข้าวสารอะไรทำนองนั้นมาให้
เขาโอนเงินให้เพื่อนร่วมรบไปแล้ว
เพื่อนร่วมรบทางเซี่ยงไฮ้ส่งข้าวสารมาให้เขาสิบชั่ง
ส่วนส้มพวกนี้ส่งมาจากทางหนานชาง
ส้มที่เพิ่งเด็ดจากต้นถูกห่อด้วยกระดาษน้ำมัน แล้วส่งมากับรถไฟที่มุ่งหน้าขึ้นเหนือจนถึงหน่วย
ยิ่งเดินทางขึ้นเหนือ อากาศก็ยิ่งหนาว ยิ่งหนาว ส้มก็ยิ่งเสียยาก
ใช้เวลาสามสี่วันกว่าจะถึงมือฉินหยวนเจิ้ง พอเขาหยิบออกมาดูก็เห็นว่าส้มทั้งสิบลูกกลมโต ใบยังติดอยู่ด้วย สดใหม่มาก ไม่มีลูกไหนเสียเลย
พอได้ส้มมา เขาก็อดใจไม่ไหว หยิบมาสองลูกเอาไปให้เฉียวหลานซูกิน
ส่วนอีกแปดลูกวางไว้ในรถ เย็นนี้ค่อยเอากลับบ้าน
เฉียวหลานซูเห็นส้มแล้วทั้งประหลาดใจทั้งซาบซึ้งใจ