เฉียวหลานซูเปิดประตูบ้านหลังเล็กออกมา ยิ้มถามหยางเหวินหยานว่า “ผู้จัดการโรงงานมาทำอะไรคะ มีคำสั่งเรื่องงานอะไรหรือเปล่า?”
หยางเหวินหยานเห็นเฉียวหลานซูก็ยิ้มแป้น เขาถูมือไปมาแล้วพูดอย่างกระดากอายเล็กน้อยว่า “น้องเฉียว เอ่อ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้...”
หยางเหวินหยานเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง จึงพูดตรง ๆ ว่า “ผมได้ยินหยวนเจิ้งบอกว่าคุณตั้งครรภ์แล้วหรือ?”
น้องเฉียวได้ยินหยางเหวินหยานถามเช่นนั้นก็ชะงักไปทันที พอเห็นฉินหยวนเจิ้งเดินมาจากไกล ๆ อยู่ด้านหลัง เธอก็รู้ว่าเมื่อครู่ฉินหยวนเจิ้งยังไม่ได้กลับไปไหน แต่ไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการโรงงานต่างหาก
เฉียวหลานซูพยักหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ใช่ค่ะ วันนี้เพิ่งไปโรงพยาบาลมา คุณหมอบอกว่าตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว”
ใบหน้าของหยางเหวินหยานพลันเผยความยินดีออกมา
ในความยินดีนั้นยังเจือความตื่นเต้นอยู่ด้วย
เมื่อก่อน เรื่องแต่งงานของฉินหยวนเจิ้งเป็นเรื่องที่คนในตระกูลฉินหนักใจที่สุด
หลังจากฉินหยวนเจิ้งแต่งงานกับเฉียวหลานซูได้อย่างยากลำบาก พ่อแม่ของตระกูลฉินก็ดีใจมาก หากไม่คิดว่าตัวเองคงปลีกตัวมาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ คงเดินทางมาดูลูกสะใภ้แล้ว
แต่ตอนนั้นหิมะตกหนัก รถไฟก็หยุดวิ่ง หยางเหวินหยานจึงเขียนจดหมายไปหาพ่อแม่ของฉินหยวนเจิ้งเพื่อเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขามา คิดว่ารอให้ฉินหยวนเจิ้งพาเฉียวหลานซูกลับไปเยี่ยมบ้านตอนฉลองตรุษจีนก็พอแล้ว